Leczenie powinien wdrażać lekarz doświadczony w leczeniu pacjentów z kardiomiopatią w przebiegu amyloidozy transtyretynowej (ATTR-CM). Zalecana dawka akoramidisu to 712 mg (2 tabl. po 356 mg) stosowana doustnie, 2x/dobę, co odpowiada całkowitej dawce dobowej 1424 mg. Brak jest danych na temat skuteczności u pacjentów z niewydolnością serca zakwalifikowaną do klasy IV według skali Nowojorskiego Towarzystwa Kardiologicznego (ang. NYHA). Pominięcie dawki. Nie należy przyjmować podwójnej dawki, aby zrekompensować pojedyncze pominięte dawki. Należy powrócić do dawkowania zgodnie z harmonogramem. Pacjenci w podeszłym wieku. Nie ma konieczności dostosowywania dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat). Zaburzenia czynności nerek. Nie jest wymagane dostosowywanie dawki ze względu na niski klirens nerkowy akoramidisu. Dane dotyczące pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (Cl_Cr <30 ml/min) są ograniczone i nie ma danych dotyczących pacjentów dializowanych. Dlatego akoramidis należy stosować ostrożnie w tej grupie pacjentów. Zaburzenia czynności wątroby. Akoramidisu nie badano u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i dlatego nie zaleca się jego stosowania w tej grupie pacjentów. Dzieci i młodzież. Akoramidis nie jest odpowiedni do stosowania u dzieci i młodzieży we wskazaniu „leczenie kardiomiopatii w przebiegu amyloidozy transtyretynowej dziedzicznej lub typu dzikiego”.

Tabl. powl. należy połykać w całości. Produkt leczniczy można przyjmować z wodą, z posiłkiem lub bez posiłków.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Akoramidisu nie badano u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i dlatego nie zaleca się jego stosowania w tej grupie pacjentów. Dane dotyczące pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (Cl_Cr <30 ml/min) są ograniczone i nie ma danych dotyczących pacjentów dializowanych. Dlatego akoramidis należy stosować ostrożnie w tej grupie pacjentów. U pacjentów leczonych akoramidisem w pierwszym miesiącu leczenia wystąpiło początkowo zmniejszenie szacowanego współczynnika filtracji kłębuszkowej (eGFR) i odpowiadający mu wzrost mierzonego stężenia kreatyniny w surowicy. Ta zmiana eGFR i stężenia kreatyniny w surowicy nie miała charakteru postępującego, była odwracalna u tych pacjentów, u których przerwano leczenie, i nie wiązała się z uszkodzeniem nerek, co jest zgodne z efektem hemodynamicznym nerek. Produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu/tabl. to znaczy produkt leczniczy uznaje się za „wolny od sodu”. Produkt leczniczy nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Na podstawie badania klinicznego z udziałem zdrowych dorosłych ochotników nie przypuszcza się, by inhibicja transportera anionów organicznych (OAT)-1 i -3 powodowała klinicznie znaczące interakcje międzylekowe z substratami OAT-1 i OAT-3 (np. NLPZ, bumetanid, furosemid, lamiwudyna, metotreksat, oseltamiwir, tenofowir, gancyklowir, adefowir, cydofowir, zydowudyna, zalcytabina). Na podstawie badania in vitro nie przewiduje się interakcji pomiędzy lekami przy jednoczesnym podawaniu z lekami będącymi substratami białka oporności raka piersi (ang. BCRP) w klinicznie istotnych stężeniach. Na podstawie badań in vitro uznaje się za mało prawdopodobne, aby akoramidis powodował jakiekolwiek klinicznie znaczące interakcje zależne od urydyno-5? -difosfo (UDP)-glukuronozylotransferazy lub zależne od cytochromu P450. Wykazano jednak, że akoramidis jest inhibitorem CYP2C8 i CYP2C9 in vitro. Nie przeprowadzono żadnych badań in vivo. Dlatego należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania substratów CYP2C8 i CYP2C9 o wąskim indeksie terapeutycznym. Na podstawie analizy farmakokinetyki populacyjnej jednoczesne stosowanie diuretyków u pacjentów nie wpływa na stężenia akoramidisu w osoczu w stanie stacjonarnym. Akoramidis jest substratem BCRP. Na podstawie badania in vitro nie oczekuje się klinicznie istotnej interakcji z inhibitorami BCRP. Nie przeprowadzono dedykowanego badania interakcji lek-lek z lekami zmniejszającymi ilość kwasu solnego w żołądku in vivo. Zatem wpływ leków zmniejszających ilość kwasu solnego w żołądku na farmakokinetykę akoramidisu jest nieznany. Pomimo wyraźnej zależności rozpuszczalności akoramidisu od pH, w zakresie pH fizjologicznego, nie zaobserwowano różnic w ogólnoustrojowej ekspozycji na akoramidis, ani w ocenie markera farmakodynamicznego (stabilizacja TTR) między pacjentami przyjmującymi leki zmniejszające ilość kwasu i pacjentami nieprzyjmującymi leków zmniejszających ilość kwasu w badaniu fazy 3. Akoramidis może zmniejszać stężenia wolnej tyroksyny we krwi bez jednoczesnej zmiany stężenia hormonu tyreotropowego (TSH). Nie zaobserwowano towarzyszących objawów klinicznych nieprawidłowej czynności tarczycy.

Brak danych dotyczących stosowania akoramidisu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na rozwój płodu w dawce toksycznej również dla matki. Nie zaleca się stosowania akoramidisu w okresie ciąży oraz u kobiet w wieku rozrodczym niestosujących skutecznej metody antykoncepcji. Nie wiadomo, czy akoramidis lub jego metabolity przenikają do mleka ludzkiego. Nie można wykluczyć zagrożenia dla noworodków/niemowląt. Akoramidisu nie należy stosować w trakcie karmienia piersią. Brak danych dotyczących wpływu na płodność u ludzi. W badaniach nieklinicznych przy ekspozycjach wyższych niż terapeutyczne nie zaobserwowano zaburzenia płodności.

Na podstawie badania klinicznego najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi były biegunka (11,6%) i dna moczanowa (11,2%). Dane dotyczące bezpieczeństwa zgromadzono podczas ekspozycji 421 uczestników z ATTR-CM na akoramidis w dawce 712 mg (2 tabl. po 356 mg) podawanej doustnie, 2x/dobę, w wiodącym, randomizowanym badaniu fazy III prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby z grupą kontrolną otrzymującą placebo, obejmującym trwające 30 m-cy leczenie stałą dawką pacjentów z rozpoznaniem ATTR-CM. Zaburzenia żołądka i jelit: (bardzo często) biegunka. Zaburzenia metabolizmu i odżywiania: (bardzo często) dna moczanowa. Większość przypadków biegunki i dny moczanowej była łagodna i ustąpiła.

Nie ma doświadczenia klinicznego dotyczącego przedawkowania. W przypadku podejrzenia przedawkowania należy zastosować leczenie objawowe i wspomagające.

Kardiomiopatia w przebiegu amyloidozy transtyretynowej jest zapoczątkowana dysocjacją tetrameru transtyretyny (TTR) do tworzących go monomerów. Monomery ulegają nieprawidłowemu fałdowaniu i kumulują się jako oligomeryczne prekursory amyloidowe odkładające się w sercu, gdzie tworzą włókna amyloidowe. Akoramidis jest specyficznym stabilizatorem TTR. Akoramidis zaprojektowano tak, aby naśladował chroniący przed chorobą wariant genetyczny (T119M) poprzez tworzenie wiązań wodorowych z sąsiadującymi resztami seryny w obu miejscach wiązania tyroksyny w tetramerze. Taka interakcja zwiększa stabilizację tetrameru, hamując jego dysocjację do monomerów, a tym samym spowalniając proces amyloidogenny prowadzący do ATTR-CM.

1 tabl. powl. zawiera chlorowodorek akoramidisu w dawce odpowiadającej 356 mg akoramidisu.