Leczenie produktem leczniczym powinien rozpoczynać lekarz z doświadczeniem w stosowaniu przeciwnowotworowych produktów leczniczych. Przed rozpoczęciem leczenia produktem leczniczym należy potwierdzić występowanie mutacji KRAS G12C za pomocą zwalidowanego testu. Zalecana dawka produktu leczniczego to 600 mg (3 tabl. 200 mg) 2x/dobę. Czas trwania leczenia. Leczenie produktem leczniczym jest zalecane do czasu progresji choroby lub wystąpienia nieakceptowalnej toksyczności. Opóźnione lub pominięte dawki. Pacjentów należy poinformować, że jeśli od planowanego czasu przyjęcia dawki upłynęło mniej niż 4 h, pacjent powinien przyjąć dawkę jak zwykle. Jeśli od planowanego czasu przyjęcia dawki upłynęło więcej niż 4 h, dawkę należy pominąć, a dawkowanie należy wznowić od następnej zaplanowanej dawki. Jeśli po przyjęciu dawki wystąpią wymioty, należy poinformować pacjentów, że nie powinni przyjmować dodatkowej dawki. Następną dawkę należy przyjąć zgodnie z zaleceniami. Zalecane poziomy zmniejszenia dawki w przypadku działań niepożądanych. Pierwsze zmniejszenie dawki: 2 tabl. 200 mg (400 mg) 2x/dobę. Drugie zmniejszenie dawki: 3 tabl. 200 mg (600 mg) raz/dobę. Zalecane modyfikacje dawki w przypadku działań niepożądanych podano poniżej. Ciężkie (np. stopnia 3.) lub przekraczające próg tolerancji działania niepożądane wymagają przerwania podawania produktu leczniczego do czasu zaobserwowania wystarczającej poprawy przed wznowieniem podawania dawki. Zalecane modyfikacje dawkowania w przypadku działań niepożądanych. Nudności lub wymioty pomimo odpowiedniego leczenia wspomagającego (w tym leczenia przeciwwymiotnego): nasilenie stopień 3. lub 4.: wstrzymać podawanie produktu leczniczego do czasu powrotu do ≤stopnia 1. lub powrotu do stanu wyjściowego. Wznowić podawanie produktu leczniczego w następnej mniejszej dawce. Biegunka pomimo odpowiedniego leczenia wspomagającego (w tym leczenia przeciwbiegunkowego): nasilenie stopień 3. lub 4.: wstrzymać podawanie produktu leczniczego do czasu powrotu do ≤stopnia 1. lub powrotu do stanu wyjściowego. Wznowić podawanie produktu leczniczego w następnej mniejszej dawce. Hepatotoksyczność: nasilenie AspAT lub AlAT stopnia 2. (3- do 5-krotność GGN): zmniejszyć dawkę produktu leczniczego do następnego niższego poziomu; nasilenie AspAT lub AlAT stopnia 3. lub 4. (>5-krotność GGN): wstrzymać podawanie produktu leczniczego do czasu powrotu do ≤stopnia 1. lub powrotu do stanu wyjściowego. Wznowić podawanie produktu leczniczego w następnej mniejszej dawce; nasilenie AspAT lub AlAT >3 × GGN ze stężeniem bilirubiny całkowitej >2 × GGN przy braku alternatywnych przyczyn: zaprzestać na stałe podawania produktu leczniczego. Wydłużenie odstępu QT_c: nasilenie stopień 3. (QT_c ≥501 ms lub >60 ms zmiany od punktu wyjściowego): wstrzymać podawanie produktu leczniczego do czasu powrotu do ≤stopnia 1. lub powrotu do stanu wyjściowego. Wznowić podawanie produktu leczniczego w następnej mniejszej dawce; nasilenie stopień 4. (arytmia komorowa): zaprzestać na stałe podawania produktu leczniczego. Inne działania niepożądane: nasilenie Stopień 3. lub 4.: wstrzymać podawanie produktu leczniczego do czasu powrotu do ≤stopnia 1. lub powrotu do stanu wyjściowego. Wznowić podawanie produktu leczniczego w następnej mniejszej dawce, szczegóły patrz ChPL. Osoby w podeszłym wieku. Nie zaobserwowano istotnych klinicznie różnic pomiędzy pacjentami starszymi i młodszymi niż 65 lat. Istnieją ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania i skuteczności u pacjentów w wieku 75 lat i starszych. Nie zaleca się dostosowywania dawki. Zaburzenia czynności wątroby. Nie oczekuje się istotnych klinicznie różnic w farmakokinetyce adagrazybu u pacjentów z łagodnymi do ciężkich zaburzeniami czynności wątroby (klasy A do C w klasyfikacji Childa-Pugha). Nie zaleca się dostosowywania dawki u pacjentów z łagodnymi, umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. Zaburzenia czynności nerek: nie zaleca się dostosowywania dawki u pacjentów z łagodnymi, umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. Dzieci i młodzież. Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności adagrazybu u dzieci w wieku 0-18 lat. Dane nie są dostępne.

Tabl. można przyjmować z posiłkiem lub niezależnie od posiłku i należy je połykać w całości, popijając wodą. Podawanie z posiłkiem może poprawić tolerancję. Podawanie pacjentom mającym trudności z połykaniem pokarmów stałych. Pacjenci mogą rozpuścić tabl. w 120 ml niegazowanej wody o temp. pokojowej, bez rozgniatania ich. Nie wolno stosować innych płynów. Pacjenci powinni mieszać do momentu rozpuszczenia tabl. i natychmiast wypić. Mieszanina może być biała, z małymi kawałkami tabl. których nie należy rozgryzać. Naczynie należy przepłukać dodatkowymi 120 ml wody, które należy natychmiast przyjąć.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Jednoczesne stosowanie substratów CYP3A o wąskim indeksie terapeutycznym.

Podczas stosowania adagrazybu mogą wystąpić działania niepożądane dotyczące żołądka i jelit, w tym biegunka, nudności i wymioty. Pacjentów należy monitorować i stosować odpowiednie leczenie wspomagające, w tym leki przeciwbiegunkowe, przeciwwymiotne lub uzupełnianie płynów zgodnie ze wskazaniami. W zależności od nasilenia działania niepożądanego należy zmniejszyć dawkę produktu leczniczego, tymczasowo wstrzymać podawanie do momentu powrotu do ≤stopnia 1. lub powrotu do stanu wyjściowego, a następnie wznowić podawanie w zmniejszonej dawce. U pacjentów leczonych adagrazybem występowało zwiększenie aktywności aminotransferaz. Badania laboratoryjne wątroby, w tym aktywność AspAT, AlAT, fosfatazy alkalicznej i stężenie bilirubiny we krwi, należy wykonywać przed rozpoczęciem leczenia i co m-c przez 3 m-ce po rozpoczęciu leczenia produktem leczniczym oraz zgodnie ze wskazaniami klinicznymi, z częstszym wykonywaniem badań u pacjentów, u których występuje zwiększona aktywności aminotransferaz i/lub fosfatazy alkalicznej. W zależności od nasilenia działania niepożądanego należy zmniejszyć dawkę adagrazybu, tymczasowo wstrzymać podawanie do momentu powrotu do ≤stopnia 1. lub powrotu do stanu wyjściowego, a następnie wznowić podawanie w zmniejszonej dawce lub trwale zaprzestać podawania. U pacjentów leczonych adagrazybem może wystąpić wydłużenie odstępu QT_c. Zaleca się, aby przed rozpoczęciem leczenia u wszystkich pacjentów wykonać wyjściowy elektrokardiogram (EKG) i powtarzać go w czasie leczenia. Jeśli to możliwe, należy unikać stosowania produktu leczniczego u pacjentów z wrodzonym zespołem długiego odstępu QT, u pacjentów ze współistniejącym wydłużeniem odstępu QT_c oraz u pacjentów, u których w przeszłości wystąpiła arytmia typu torsades de pointes. Należy rozważyć okresową kontrolę elektrokardiogramu i stężenia elektrolitów u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca, zaburzeniami elektrolitowymi lub u pacjentów przyjmujących produkty lecznicze, o których wiadomo, że wydłużają odstęp QT_c. W zależności od nasilenia działania niepożądanego oraz po skorygowaniu ewentualnych zaburzeń elektrolitowych można kontynuować leczenie produktem leczniczym w zmniejszonej dawce lub tymczasowo zaprzestać jego stosowanie, a następnie wznowić podawanie w zmniejszonej dawce po powrocie do ≤stopnia 1. lub powrocie do stanu wyjściowego. U pacjentów, u których wystąpi wydłużenie odstępu QT_c z objawami przedmiotowymi lub podmiotowymi zagrażającej życiu arytmii, należy na stałe zaprzestać podawania produktu leczniczego. Należy unikać stosowania produktów leczniczych, o których wiadomo, że wydłużają odstęp QT_c. Adagrazyb jest silnym inhibitorem CYP3A4. Przeciwwskazane jest jednoczesne podawanie produktów leczniczych, których klirens jest w dużym stopniu zależny od CYP3A i których zwiększone stężenia w osoczu są związane z poważnymi i/lub zagrażającymi życiu zdarzeniami (np. alfuzosyna, amiodaron, cyzapryd, pimozyd, chinidyna, ergotamina, dihydroergotamina, kwetiapina, lowastatyna, symwastatyna, syldenafil, sirolimus, midazolam, triazolam, tikagrelor i takrolimus). W związku ze stosowaniem produktu zgłaszano ciężkie skórne działania niepożądane (SCAR), w tym zespół Stevens-Johnsona (SJS), toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN) oraz reakcję polekową z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespół DRESS), które mogą być śmiertelne lub stanowić zagrożenie życia. Należy poinformować pacjentów o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz ściśle obserwować, czy nie występują u nich reakcje skórne. Jeśli podejrzewa się SCAR, należy wstrzymać leczenie produktem, a pacjenta skierować do wyspecjalizowanej jednostki w celu oceny i leczenia. W razie potwierdzenia zespołu Stevens-Johnsona, toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka lub zespołu DRESS, występujących w związku ze stosowaniem adagrasibu, należy zaprzestać stosowania produktu. Adagrazyb wywiera niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Podczas podawania adagrazybu mogą występować zawroty głowy (w tym zawroty głowy pochodzenia błędnikowego i zmęczenie). Należy poinformować pacjentów o możliwości wystąpienia zawrotów głowy i o tym, że jeśli to nastąpi, nie powinni prowadzić pojazdów, obsługiwać maszyn ani wykonywać innych czynności, które mogłyby stanowić zagrożenie dla nich samych lub innych osób.

Badania in vitro wykazały, że adagrazyb jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 i jest odwracalnym inhibitorem CYP2B6, CYP2C9, CYP2D6 i CYP3A4, jak również zależnym od czasu inhibitorem CYP3A4. In vitro adagrazyb jest substratem BCRP i hamuje P-gp, BCRP, MATE-1/MATE-2K, OATP1B1 i OCT1. Wpływ innych produktów leczniczych na adagrazyb. Jednoczesne podawanie wielokrotnych dawek ryfampicyny 600 mg raz/dobę (silny induktor CYP3A4) z pojedynczą dawką 600 mg adagrazybu zmniejszało C_max adagrazybu o 88% i AUC o 95% u osób zdrowych. Należy unikać jednoczesnego stosowania silnych induktorów CYP3A. C_max adagrazybu zwiększyło się 2,4-krotnie, a AUC 4-krotnie po jednoczesnym zastosowaniu pojedynczej dawki 200 mg (0,33-krotność zatwierdzonej zalecanej dawki) z itrakonazolem (silnym inhibitorem CYP3A). Należy unikać jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów CYP3A. Wpływ adagrazybu na inne produkty lecznicze. Jednoczesne podawanie doustne midazolamu (wrażliwego substratu CYP3A4) z wielokrotnymi dawkami adagrazybu (400 mg 2x/dobę) zwiększało AUC midazolamu około 21-krotnie u osób zdrowych. Przewiduje się, że podawanie wielokrotnych dawek adagrazybu 600 mg 2x/dobę u pacjentów zwiększy AUC podawanego doustnie midazolamu 31-krotnie. Należy unikać jednoczesnego stosowania adagrazybu z wrażliwymi substratami CYP3A, chyba że w ChPL dla tych substratów zalecono inaczej. In vitro adagrazyb hamuje CYP2C9. Należy unikać jednoczesnego stosowania adagrazybu z wrażliwymi substratami CYP2C9, gdy minimalne zmiany stężenia mogą prowadzić do ciężkich działań niepożądanych, chyba że w ChPL dla tych substratów zalecono inaczej. Jednoczesne podawanie dekstrometorfanu (wrażliwego substratu CYP2D6) z wielokrotnymi dawkami adagrazybu (400 mg 2x/dobę) zwiększało AUC dekstrometorfanu 1,8-krotnie u osób zdrowych. Przewiduje się, że podawanie adagrazybu w dawce 600 mg 2x/dobę u pacjentów zwiększy AUC dekstrometorfanu 2,4-krotnie. Należy unikać jednoczesnego stosowania adagrazybu z wrażliwymi substratami CYP2D6, gdy minimalne zmiany stężenia mogą prowadzić do ciężkich działań niepożądanych, chyba że w ChPL dla tych substratów zalecono inaczej. Podawanie adagrazybu w dawce pojedynczej 600 mg zwiększało C_max i AUC digoksyny (substratu P-gp) odpowiednio 1,1-krotnie i 1,4-krotnie u osób zdrowych. Należy unikać jednoczesnego stosowania adagrazybu z substratami P-gp, gdy minimalne zmiany stężenia mogą prowadzić do ciężkich działań niepożądanych, chyba że w ChPL dla tych substratów zalecono inaczej. Nie zaobserwowano klinicznie istotnych różnic w farmakokinetyce rozuwastatyny (substratu BCRP/OATP1B1) podczas jednoczesnego podawania z adagrazybem. Produkty lecznicze wydłużające odstęp QT_c. Nie jest znany wpływ jednoczesnego podawania z adagrazybem produktów leczniczych, o których wiadomo, że wydłużają odstęp QT_c. Należy unikać stosowania produktów leczniczych, o których wiadomo, że wydłużają odstęp QT_c. Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego podawania takich produktów leczniczych, należy przeprowadzać okresową kontrolę EKG.

Adagrazyb nie jest zalecany do stosowania u kobiet w wieku rozrodczym niestosujących skutecznej metody antykoncepcji. Pacjentki w wieku rozrodczym otrzymujące adagrazyb muszą stosować skuteczną metodę antykoncepcji w trakcie leczenia i przez co najmniej 5 dni po przyjęciu ostatniej dawki adagrazybu. Brak danych dotyczących stosowania adagrazybu u kobiet w okresie ciąży. Badania na zwierzętach dotyczące szkodliwego wpływu na reprodukcję są niewystarczające. Adagrazyb nie jest zalecany do stosowania w okresie ciąży. Brak danych dotyczących obecności adagrazybu lub jego metabolitów w mleku ludzkim, wpływu adagrazybu na organizm dziecka karmionego piersią lub na wytwarzanie mleka. Nie można wykluczyć zagrożenia dla noworodków/dzieci karmionych piersią. Adagrazyb nie powinien być stosowany w okresie karmienia piersią. Nie są dostępne dane kliniczne dotyczące możliwego wpływu adagrazybu na płodność.

Najczęstsze działania niepożądane to: biegunka (65,2%), nudności (59,9%), zmęczenie (54,3%), wymioty (50,3%), zmniejszenie łaknienia (32,9%), niedokrwistość (32,4%), zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi (31,7%), zwiększenie aktywności AspAT (29,0%), zwiększenie aktywności AlAT (28,3%), obrzęk obwodowy (23,0%), zwiększenia aktywności fosfatazy alkalicznej we krwi (18,1%), zawroty głowy (17,1%) i hiponatremia (17,1%). Najczęstsze ciężkie działania niepożądane (stopień NCI CTCAE ≥3) to: zmęczenie (9,0%), niedokrwistość (7,2%), zwiększenie aktywności AlAT (6,6%), zwiększenie aktywności lipazy (4,8%), zwiększenie aktywności AspAT (4,6%), hiponatremia (4,0%), zmniejszenie liczby limfocytów (3,7%) i wydłużenie odstępu QT w elektrokardiogramie (3,4%). Najczęstsze poważne działania niepożądane to: wymioty (2,8%), nudności (2,1%), ostre uszkodzenie nerek (2,2%), biegunka (1,3%) i zwiększenie aktywności AlAT (1,0%). Działania niepożądane prowadzące do zaprzestania leczenia to: zapalenie płuc (<1%), nudności (<1%), zmęczenie (<1%), zwiększenie aktywności AlAT (<1%) i zwiększenie aktywności AspAT (<1%). Najczęstsze działania niepożądane prowadzące do zmniejszenia dawki lub przerwania leczenia to: nudności (14,7%), biegunka (13,3%), wymioty (13,4%), zmęczenie (10,2%), zwiększenie aktywności AlAT (10,2%), zwiększenie aktywności AspAT (7,3%), zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi (6,9%), niedokrwistość (3,5%) i wydłużenie odstępu QT w elektrokardiogramie (3,4%). Działania niepożądane zgłaszane w badaniach klinicznych są wymienione według klasyfikacji układów i narządów, zalecanej terminologii i według częstości występowania. Szacunkowe dane dotyczące częstości występowania działań niepożądanych pochodzą od 821 pacjentów, którzy otrzymywali adagrazyb w dawce 600 mg 2x/dobę przez medianę czasu trwania 5,2 m-ca w połączonych badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z mutacją KRAS G12C w przypadku wszystkich guzów litych. Działania niepożądane zgłaszane u pacjentów leczonych adagrazybem. Wszyscy pacjenci leczeni adagrazybem w dawce 600 mg 2x/dobę w badaniach klinicznych N = 821, szczegóły patrz ChPL. Działania niepożądane dotyczące żołądka i jelit występują u 85,3% pacjentów przyjmujących adagrazyb i obejmują biegunkę (65,2%, ≥stopnia 3. 5,1%), nudności (59,9%, ≥stopnia 3. 4,6%) i wymioty (50,3%, ≥stopnia 3. 3,3%). Zdarzenia te mogą prowadzić do potencjalnych konsekwencji, takich jak odwodnienie, hiponatremia, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi i ostre uszkodzenie nerek. Biegunka, nudności i wymioty prowadziły do przerwania podawania lub zmniejszenia dawki odpowiednio u 13,3%, 14,7% i 13,4% pacjentów. Zaprzestanie leczenia z powodu nudności wynosiło 0,4%,z powodu biegunki wynosiło 0,2%, a z powodu wymiotów wynosiło 0,1%. Reakcje związane z hepatotoksycznością zgłaszano u 41,0% (wszystkie stopnie) i 11,3% (stopień ≥3.) pacjentów leczonych adagrazybem. Zwiększenie aktywności AlAT wystąpiło u 28,3% pacjentów, a zwiększenie aktywności AspAT u 29,0% pacjentów. Zwiększenie aktywności stopnia ≥3. AlAT i AspAT wystąpiło u odpowiednio 6,6% i 4,6% pacjentów. Uszkodzenie wątroby zgłaszano u <1% pacjentów. Mediana czasu do pierwszego wystąpienia działań niepożądanych wynosiła 22 dni w przypadku zwiększenia aktywności AlAT i AspAT, 63 dni w przypadku zwiększenia stężenia bilirubiny we krwi i 22 dni w przypadku zwiększenia aktywności fosfatazy alkalicznej we krwi, z medianą czasu trwania odpowiednio 22, 13 i 35 dni. Zwiększenie aktywności AlAT spowodowało przerwanie podawania i/lub zmniejszenie dawki u 10,2% pacjentów, a zwiększenie aktywności AspAT spowodowało przerwanie podawania i/lub zmniejszenie dawki u 7,3% pacjentów. Zaprzestanie leczenia z powodu zwiększenia aktywności AspAT lub AlAT wynosiło odpowiednio 0,1% i 0,5%. Zwiększenie odstępu QT_cF dowolnego stopnia w stosunku do wartości początkowej wystąpiło u 43,9% pacjentów. Zwiększenie odstępu QT_cF do stopnia 3. w stosunku do wartości początkowej wystąpiło u 5,2% pacjentów. Mediana czasu do pierwszego wystąpienia wydłużenia odstępu QT zgłoszonego jako ciężkie zdarzenie niepożądane (stopień 3. i powyżej według CTCAE) wynosiła 13 dni, a mediana czasu trwania 7 dni. Wydłużenie odstępu QT prowadziło do przerwania podawania i/lub zmniejszenia dawki u 3,4% pacjentów. Nie zaobserwowano wydłużenia odstępu QT prowadzącego do zaprzestania leczenia. Niedokrwistość dowolnego stopnia zgłaszano u 32,4% pacjentów, przy czym u 7,2% pacjentów wystąpiły zdarzenia stopnia ≥3. Mediana czasu do pierwszego wystąpienia od czasu podania pierwszej dawki wynosiła 27 dni, a mediana czasu trwania 28 dni. Niedokrwistość prowadziła do zmniejszenia dawki lub przerwania jej podawania u 3,5% pacjentów. Nie zgłaszano przypadków zaprzestania leczenia z powodu niedokrwistości. Zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi dowolnego stopnia zgłaszano u 31,7% pacjentów, przy czym u <1% pacjentów wystąpiły zdarzenia stopnia ≥3. Mediana czasu do pierwszego wystąpienia od czasu podania pierwszej dawki wynosiła 22 dni, a mediana czasu trwania 19 dni. W większości przypadków były to wyniki laboratoryjne, które wymagały interwencji, i nie wiadomo, czy zwiększenie to odzwierciedla zmniejszenie współczynnika filtracji kłębuszkowej. Zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi mogło również wynikać z utraty płynów z przewodu pokarmowego, co może być również związane z odwodnieniem i/lub hiponatremią. Zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi prowadziło do zmniejszenia dawki lub przerwania jej podawania u 6,9% pacjentów. Zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi prowadziło do zaprzestania leczenia u 0,1% pacjentów. Hiponatremię zgłaszano u 17,1% (wszystkie stopnie) i 4,0% (stopień ≥3.) pacjentów leczonych adagrazybem. Hiponatremia prowadziła do zmniejszenia dawki lub przerwania jej podawania u 1,9% pacjentów. Mediana czasu do pierwszego wystąpienia od czasu podania pierwszej dawki wynosiła 22 dni, a mediana czasu trwania 15 dni. Nie zaobserwowano hiponatremii prowadzącej do zaprzestania leczenia. Zmniejszenie liczby limfocytów (które odzwierciedla odsetek wyników badań laboratoryjnych, a nie zgłaszanych zdarzeń niepożądanych) lub jakiekolwiek pogorszenie w stosunku do wartości początkowej zgłaszano u 62,4% pacjentów, przy czym u 21,1% pacjentów wystąpiło pogorszenie do zdarzeń stopnia ≥3. w stosunku do wartości początkowej. Zmniejszenie liczby limfocytów prowadziło do zmniejszenia dawki lub przerwania jej podawania u 0,4% pacjentów. Nie zgłaszano przypadków zaprzestania leczenia z powodu zmniejszenia liczby limfocytów. Adagrazyb był badany u 396 pacjentów w wieku ≥65 lat. W porównaniu z pacjentami w wieku <65 lat nie zaobserwowano klinicznie istotnych różnic w profilu bezpieczeństwa, z wyjątkiem zmęczenia (46,0% wobec 41,4%); zmniejszonego apetytu (37,4% wobec 28,7%); zwiększenia stężenia kreatyniny we krwi (36,1% wobec 27,5%); obrzęku obwodowego (27,8% wobec 18,6%) i zawrotów głowy (18,2% wobec 13,2%).

W przypadku przedawkowania należy przerwać leczenie i, jeśli to konieczne, zastosować ogólne leczenie wspomagające. Nie ma swoistego antidotum ani leczenia przedawkowania adagrazybu.

Adagrazyb jest selektywnym, nieodwracalnym inhibitorem KRAS (Kirsten rat sarcoma viral oncogene homolog) G12C, który kowalencyjnie wiąże się ze zmutowaną cysteiną w KRAS G12C i blokuje zmutowane białko KRAS w jego nieaktywnej, związanej z GDP konformacji, co zapobiega zależnemu od KRAS dokomórkowemu przekazywaniu sygnałów. Adagrazyb hamuje wzrost i żywotność komórek nowotworowych zawierających mutacje KRAS G12C i powoduje regresję w nieklinicznych modelach nowotworów KRAS G12C-dodatnich przy minimalnym działaniu poza celem.

1 tabl. powl. zawiera 200 mg adagrazybu.