Dorośli. Produkt należy nakładać na zmienione chorobowo miejsca na skórze i delikatnie rozprowadzić 2x/dobę. Wymagana dawka zależy od wielkości zmiany chorobowej. Zazwyczaj na zmianę o wymiarach 5 cm x 5 cm nakłada się 0,5 g żelu (wielkości ziarna grochu); maks. dawka dobowa wynosząca 8 g produktu pozwala jednocześnie leczyć do 200 cm² powierzchni skóry. Zwykle leczenie trwa 60-90 dni. Maksymalną skuteczność obserwowano pod koniec podanego, dłuższego okresu leczenia. Całkowite zagojenie zmiany (zmian) lub optymalne działanie terapeutyczne może nie być widoczne do 30 dni od zakończenia leczenia. Pacjenci w podeszłym wieku. Można stosować dawkę zwykle stosowaną u osób dorosłych. Dzieci i młodzież. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania produktu u dzieci i młodzieży nie została ustalona. Brak dostępnych danych.

Żel nakłada się na zmienione chorobowo partie ciała i delikatnie wciera w skórę. Następnie ręce należy wytrzeć ręcznikiem papierowym, a potem umyć, chyba że są one obszarem wymagającym leczenia. W przypadku nieumyślnego nałożenia zbyt dużej ilości żelu, nadmiar żelu należy wytrzeć ręcznikiem papierowym. Ręcznik papierowy należy wyrzucić do pojemnika na domowe śmieci, aby niezużyty produkt nie przedostał się do środowiska wodnego.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. W związku z reakcjami krzyżowymi nie wolno stosować żelu u pacjentów, u których wcześniej występowały reakcje nadwrażliwości, takie jak: objawy astmy, alergicznego nieżytu nosa lub pokrzywki po podaniu ASA lub innych NLPZ. Stosowanie produktu jest przeciwwskazane w III trymestrze ciąży.

Prawdopodobieństwo wystąpienia ogólnoustrojowych działań niepożądanych po miejscowym zastosowaniu jest bardzo małe w porównaniu do częstości działań niepożądanych związanych z doustną postacią diklofenaku, ze względu na niskie wchłanianie ogólnoustrojowe produktu. Jednakże nie można wykluczyć możliwości wystąpienia ogólnoustrojowych działań niepożądanych po miejscowym użyciu diklofenaku, jeśli jest on stosowany na duże powierzchnie skóry i długotrwale. Produkt należy stosować ostrożnie u pacjentów z czynnym i/lub w wywiadzie owrzodzeniem i/lub krwawieniem z przewodu pokarmowego, lub zaburzeniem serca, wątroby lub nerek, ponieważ po miejscowym zastosowaniu leków przeciwzapalnych zgłaszano pojedyncze przypadki ogólnoustrojowych działań niepożądanych, w tym zaburzenia czynności nerek. Wiadomo, że NLPZ wykazują działanie przeciwpłytkowe. Pomimo że prawdopodobieństwo ogólnoustrojowych działań niepożądanych jest bardzo małe, należy zachować ostrożność u pacjentów z krwawieniem wewnątrzczaszkowym i skazą krwotoczną. Podczas leczenia należy unikać narażenia na bezpośrednie światło słoneczne i nie korzystać z solarium. W przypadku wystąpienia skórnych reakcji nadwrażliwości należy przerwać leczenie. Produktu nie należy stosować na rany, zakażenia lub złuszczające zapalenie skóry. Nie wolno dopuścić do kontaktu żelu z oczami lub błonami śluzowymi oraz nie należy połykać produktu leczniczego. Należy przerwać leczenie, jeżeli po zastosowaniu produktu leczniczego wystąpi uogólniona wysypka. Miejscowo, diklofenak może być stosowany z nieokluzyjnymi opatrunkami, ale nie wolno go stosować pod nieprzepuszczającym powietrza opatrunkiem okluzyjnym. Produkt zawiera alkohol benzylowy. Alkohol benzylowy może powodować reakcje alergiczne oraz łagodne, miejscowe podrażnienie. Miejscowe podawanie diklofenaku na skórę nie ma wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Ponieważ ogólnoustrojowe wchłanianie diklofenaku po podaniu miejscowym jest bardzo niskie, wystąpienie interakcji jest bardzo mało prawdopodobne.

Brak danych klinicznych dotyczących stosowania produktu w czasie ciąży. Nawet jeśli ogólnoustrojowe stężenie jest niższe w porównaniu z podaniem doustnym, nie wiadomo, czy stężenie ogólnoustrojowe produktu uzyskane po podaniu miejscowym może być szkodliwe dla zarodka/płodu. W oparciu o obserwacje dotyczące podania ogólnego NLPZ wskazano, że: zahamowanie syntezy prostaglandyn może niekorzystnie wpływać na ciążę i/lub rozwój zarodkowo- płodowy. Dane z badań epidemiologicznych wskazują na zwiększone ryzyko poronień, wad rozwojowych serca i wytrzewienia po zastosowaniu inhibitora syntezy prostaglandyn we wczesnym etapie ciąży. Bezwzględne ryzyko wad rozwojowych układu krążenia było zwiększone z mniej niż 1% do ok. 1,5%. Przypuszcza się, że ryzyko wzrasta wraz z dawką i czasem trwania leczenia. Badania na zwierzętach wykazały toksyczny wpływ na reprodukcję. Wykazano, że podawanie zwierzętom inhibitora syntezy prostaglandyn powoduje zwiększenie liczby przypadków przed- i poimplantacyjnej utraty płodów oraz śmiertelności zarodkowo-płodowej. Zgłaszano również zwiększoną częstość występowania różnych wad rozwojowych, w tym w obrębie układu sercowo-naczyniowego, u zwierząt, którym podawano inhibitor syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy. W I i II trymestrze ciąży nie należy stosować diklofenaku, chyba że jest to bezwzględnie konieczne. Jeżeli diklofenak jest stosowany u kobiety starającej się zajść w ciążę lub w pierwszym i drugim trymestrze ciąży, dawka diklofenaku powinna być możliwie mała (<30% pc.), a czas trwania leczenia tak krótki, jak to możliwe (nie dłużej niż 3 tyg.). W II i III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą spowodować u płodu: zaburzenia czynności nerek. Od 12 tyg.: małowodzie (na ogół odwracalne po zakończeniu leczenia) lub bezwodzie (szczególnie w przypadku przedłużonej ekspozycji). Po narodzeniu: niewydolność nerek może się utrzymywać (zwłaszcza w przypadku późnej i przedłużonej ekspozycji); toksyczny wpływ na płuca i serce (nadciśnienie płucne z przedwczesnym zamknięciem przewodu tętniczego). Ryzyko istnieje od początku 6 m-ca i wzrasta, jeżeli produkt leczniczy jest stosowany pod koniec ciąży. Pod koniec III trymestru ciąży ogólnoustrojowe stosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn, w tym diklofenaku, może wywołać: toksyczność sercowo-płucną i nerkową u płodu; możliwe przedłużenie czasu krwawienia, działanie antyagregacyjne, które może wystąpić u obojga - matki i dziecka, nawet przy bardzo małych dawkach; zahamowanie skurczów macicy powodujące opóźniony lub dłuższy poród; zwiększone ryzyko obrzęku u matki. Dlatego stosowanie produktu w III trymestrze ciąży jest przeciwwskazane. Diklofenak przenika do mleka matki w małych ilościach. Jednakże przy stosowaniu zalecanych dawek produktu nie przewiduje się wpływu na dziecko karmione piersią. Ze względu na brak kontrolowanych badań z udziałem kobiet karmiących piersią, produkt leczniczy powinien być stosowany podczas laktacji wyłącznie pod kontrolą wykwalifikowanego personelu medycznego. Dlatego produktu nie wolno nakładać na piersi kobiet karmiących ani na duże powierzchnie skóry w innych częściach ciała lub stosować długotrwale.

Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi są miejscowe reakcje skórne, takie jak: kontaktowe zapalenie skóry, rumień i wysypka lub reakcje w miejscu podania, takie jak: zapalenie, podrażnienie, ból i pęcherze. Podczas badań klinicznych nie obserwowano zwiększenia liczby reakcji lub występowania określonych typów reakcji zależnych od wieku. Zakażenia i zarażenia pasożytnicze: (bardzo rzadko) wysypka krostkowa. Zaburzenia układu immunologicznego: (bardzo rzadko) miejscowe zastosowanie dużych ilości może powodować ogólnoustrojowe działania niepożądane, w tym wszystkie rodzaje nadwrażliwości (włączając pokrzywkę, obrzęk naczynioruchowy). Zaburzenia układu nerwowego: (często) przeczulica, hipertonia, miejscowe parestezje. Zaburzenia oka: (często) zapalenie spojówek; (niezbyt często) ból oka, zaburzenia łzawienia. Zaburzenia naczyniowe: (niezbyt często) krwotok. Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia: (bardzo rzadko) astma. Zaburzenia żołądka i jelit: (niezbyt często) ból brzucha, biegunka, nudności; (bardzo rzadko) krwotok z przewodu pokarmowego. Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: (często) zapalenie skóry (w tym kontaktowe zapalenie skóry), wyprysk, suchość skóry, rumień, obrzęk, świąd, wysypka, wysypka łuskowata, przerost skóry, owrzodzenie skóry, wysypka pęcherzykowo- pęcherzowa; (niezbyt często) łysienie, obrzęk twarzy, wysypka grudkowo-plamista, łojotok; (rzadko) pęcherzowe zapalenie skóry; (bardzo rzadko) reakcje nadwrażliwości na światło. Zaburzenia nerek i dróg moczowych: (bardzo rzadko) niewydolność nerek. Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania: (często) reakcje w miejscu podania (w tym zapalenie, podrażnienie skóry, ból i mrowienie lub pęcherze w miejscu podania). Zgłaszano przemijające odbarwienie włosów w miejscu podania. Działanie to zwykle ustępuje po zaprzestaniu leczenia. Testy skórne wcześniej leczonych pacjentów wskazują na 2,18% prawdopodobieństwo wystąpienia alergicznego, kontaktowego zapalenia skóry (typu IV) po podaniu diklofenaku, o dotąd nieustalonym znaczeniu klinicznym. Nie jest prawdopodobne wystąpienie reakcji krzyżowej z innymi lekami z grupy NLPZ. Badanie surowicy przeprowadzone u ponad 100 pacjentów nie wykazało obecności przeciwciał (typu I) przeciwko diklofenakowi.

W związku z niewielkim wchłanianiem ogólnoustrojowym diklofenaku po miejscowym zastosowaniu, przedawkowanie jest mało prawdopodobne. Niemniej jednak taką skórę należy przemyć wodą. Nie zgłoszono klinicznych przypadków połknięcia żelu zawierającego diklofenak. W razie przypadkowego połknięcia produktu do stosowania miejscowego zawierającego dikofenak (1 tuba ze 100 g produktu zawiera równowartość 3000 mg diklofenaku sodowego) mogą wystąpić znaczące ogólnoustrojowe działania niepożądane; w takim przypadku należy wdrożyć metody postępowania terapeutycznego stosowane zwykle w leczeniu zatrucia NLPZ. W przypadku powikłań takich jak: niewydolność nerek, drgawki, podrażnienie przewodu pokarmowego i depresja oddechowa, należy stosować leczenie podtrzymujące i objawowe. Należy rozważyć wykonanie płukania żołądka i podanie węgla aktywnego, zwłaszcza w krótkim czasie od przyjęcia. Specjalne leczenie, takie jak wymuszona diureza i dializa, prawdopodobnie nie są skuteczne w eliminacji NLPZ w związku z ich silnym wiązaniem z białkami.

Diklofenak jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym. Mechanizm działania diklofenaku w leczeniu rogowacenia słonecznego może wiązać się z hamowaniem cyklooksygenaz, prowadząc do zmniejszenia syntezy prostaglandyny E₂ (PGE₂). Dodatkowo, immunohistochemia (IHC) pochodząca z biopsji skóry wykazała, że działanie kliniczne diklofenaku w rogowaceniu słonecznym wynika głównie z jego działania przeciwzapalnego, przeciwangiogennego oraz możliwego działania przeciwproliferacyjnego, jak również z mechanizmów indukujących apoptozę.

1 g żelu zawiera 30 mg diklofenaku sodowego.