Leczenie produktem powinno być rozpoczęte przez lekarza mającego doświadczenie w leczeniu zakażeń grzybiczych. W celu izolacji i identyfikacji szczepów chorobotwórczych, przed rozpoczęciem leczenia zaleca się pobranie próbek w celu wykonania posiewów mikologicznych oraz innych badań laboratoryjnych (w tym badania histopatologicznego). Leczenie można rozpocząć przed otrzymaniem wyników posiewów i innych badań. Jednak po uzyskaniu wyników tych badań należy odpowiednio skorygować leczenie przeciwgrzybicze. Stosowanie u osób dorosłych, młodzieży ≥16 lat i pacjentów w podeszłym wieku. Leczenie inwazyjnej kandydozy: mc. >40 kg: 100 mg/dobę; mc. ≤40kg: 2 mg/kg mc./dobę - w przypadku niezadowalającej odpowiedzi na leczenie, np. utrzymywania się dodatnich wyników posiewów lub braku poprawy klinicznej, dawkę można zwiększyć do 200 mg/dobę u pacjentów o mc. >40 kg lub do 4 mg/kg mc./dobę u pacjentów o mc. ≤40 kg. Leczenie kandydozy przełyku: mc. >40 kg: 150 mg/dobę; mc. ≤40kg: 3 mg/kg mc./dobę. Profilaktyka zakażeń wywołanych Candida: mc. >40 kg: 50 mg/dobę; mc. ≤40kg: 1 mg/kg mc./dobę. Czas trwania leczenia. Inwazyjna kandydoza: czas trwania leczenia zakażenia wywołanego Candida powinien wynosić co najmniej 14 dni. Leczenie przeciwgrzybicze należy kontynuować co najmniej przez tydz. po uzyskaniu 2 kolejnych ujemnych wyników posiewów krwi oraz po ustąpieniu przedmiotowych i podmiotowych objawów zakażenia. Kandydoza przełyku: mykafunginę należy podawać co najmniej przez tydz. po ustąpieniu przedmiotowych i podmiotowych objawów zakażenia. Profilaktyka zakażeń wywołanych Candida: mykafunginę należy podawać co najmniej przez tydz. po stwierdzeniu normalizacji liczby neutrofilów. Stosowanie u dzieci ≥4 m-cy i młodzieży <16 lat. Leczenie inwazyjnej kandydozy: mc. >40 kg: 100 mg/dobę; mc. ≤40kg: 2 mg/kg mc./dobę - w przypadku niezadowalającej odpowiedzi na leczenie, np. utrzymywania się dodatnich wyników posiewów lub braku poprawy klinicznej, dawkę można zwiększyć do 200 mg/dobę u pacjentów o mc. >40 kg lub do 4 mg/kg mc./dobę u pacjentów o mc. ≤40 kg.. Profilaktyka zakażeń wywołanych Candida: mc. >40 kg: 50 mg/dobę; mc. ≤40kg: 1 mg/kg mc./dobę. Stosowanie u dzieci <4 m-cy (w tym u noworodków). Leczenie inwazyjnej kandydozy: 4-10 mg/kg mc./dobę - po podaniu 4 mg/kg mc. mykafunginy dzieciom w wieku <4 m-cy osiąga się podobną ekspozycję jak u osób dorosłych otrzymujących 100 mg/dobę w leczeniu inwazyjnej kandydozy. Jeżeli podejrzewa się zakażenie OUN, należy zastosować większą dawkę (np. 10 mg/kg mc.) ze względu na zależne od dawki przenikanie mykafunginy do OUN. Profilaktyka zakażeń wywołanych Candida: 2 mg/kg mc./dobę Czas trwania leczenia. Inwazyjna kandydoza: czas trwania leczenia zakażenia wywołanego Candida powinien wynosić co najmniej 14 dni. Leczenie przeciwgrzybicze należy kontynuować co najmniej przez tydz. po uzyskaniu 2 kolejnych ujemnych wyników posiewów krwi oraz po ustąpieniu przedmiotowych i podmiotowych objawów zakażenia. Profilaktyka zakażeń wywołanych Candida: mykafunginę należy podawać co najmniej przez tydz. po stwierdzeniu normalizacji liczby neutrofilów. Doświadczenie dotyczące stosowania produktu u pacjentów <2 lat jest ograniczone. Zaburzenia czynności wątroby. U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby nie jest konieczne dostosowanie dawki. Obecnie nie ma wystarczających danych dotyczących stosowania mykafunginy u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby i dlatego nie zaleca się stosowania produktu w tej grupie pacjentów. Zaburzenia czynności nerek. Nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Populacja pediatryczna. Nie ustalono w wystarczającym stopniu bezpieczeństwa i skuteczności stosowania mykafunginy w dawkach 4 mg/kg mc. i 10 mg/kg mc. w leczeniu inwazyjnej kandydozy z zakażeniem OUN u dzieci <4 m-cy (w tym u noworodków).

Po rekonstytucji i rozcieńczeniu roztw. należy podawać w powolnym wlewie dożylnym trwającym ok. 1 h. Szybsze podanie wlewów może spowodować częstsze występowanie reakcji, których mediatorem jest histamina.

Wpływ na wątrobę. Obserwowano rozwój ognisk zmienionych hepatocytów (ang. FAH) i raków wątrobowokomórkowych po 3-m-cznym lub dłuższym okresie leczenia u szczurów. Zakładany próg dla rozwoju nowotworów u szczurów w przybliżeniu mieści się w zakresie ekspozycji klinicznej. Znaczenie kliniczne tej obserwacji nie jest znane. W trakcie leczenia mykafunginą należy dokładnie monitorować czynność wątroby. W celu zminimalizowania ryzyka regeneracji adaptacyjnej i, w następstwie, możliwości tworzenia się nowotworów wątroby, zaleca się wczesne przerwanie leczenia w przypadku wystąpienia istotnego i utrzymującego się zwiększenia aktywności AlAT/AspAT. Leczenie mykafunginą należy prowadzić po dokonaniu starannej oceny stosunku korzyści do ryzyka, szczególnie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby lub przewlekłymi chorobami wątroby stanowiącymi stany przednowotworowe, takimi jak zaawansowane włóknienie wątroby, marskość wątroby, WZW, choroba wątroby u noworodków lub wrodzone niedobory enzymatyczne, lub u pacjentów otrzymujących jednocześnie leki o właściwościach hepatotoksycznych i/lub genotoksycznych. Leczenie mykafunginą wiązało się z istotnymi zaburzeniami czynności wątroby (zwiększenie aktywności AlAT, AspAT lub zwiększenie stężenia bilirubiny całkowitej > 3-krotnie niż wynosi GGN) zarówno u zdrowych ochotników jak i u pacjentów. U niektórych pacjentów obserwowano cięższe zaburzenia czynności wątroby, zapalenie wątroby lub niewydolność wątroby, w tym przypadki zakończone zgonem. Dzieci <1 roku mogą być bardziej podatne na uszkodzenie wątroby. Podczas stosowania mykafunginy mogą wystąpić reakcje anafilaktyczne/anafilaktoidalne, w tym wstrząs. W razie wystąpienia powyższych reakcji należy przerwać wlew i zastosować odpowiednie leczenie. Zgłaszano skórne reakcje złuszczające, takie jak zespół Stevens-Johnsona oraz toksyczno-rozpływną martwicę naskórka. Pacjentów, u których wystąpi wysypka należy dokładnie monitorować, a jeżeli zmiany postępują, należy przerwać stosowanie mykafunginy. U pacjentów leczonych mykafunginą zgłaszano rzadkie przypadki hemolizy, w tym ostrej hemolizy wewnątrznaczyniowej lub niedokrwistości hemolitycznej. Pacjenci, u których w trakcie leczenia mykafunginą wystąpią kliniczne objawy hemolizy lub u których stwierdzono hemolizę w badaniach laboratoryjnych, powinni być poddani ścisłej obserwacji w celu wykrycia pogorszenia tych stanów oraz ocenie ryzyka i korzyści wynikających z kontynuowania leczenia mykafunginą. Mykafungina może powodować zaburzenia nerek, niewydolność nerek i nieprawidłowe wyniki badań czynnościowych nerek. Należy uważnie monitorować pacjentów pod kątem pogorszenia czynności nerek. Mykafunginę i dezoksycholan amfoterycyny B powinno się podawać jednocześnie tylko wówczas, gdy korzyści wyraźnie przewyższają ryzyko stosowania. Należy dokładnie monitorować toksyczne działanie dezoksycholanu amfoterycyny B. Pacjentów, którzy stosują syrolimus, nifedypinę lub itrakonazol jednocześnie z mykafunginą, należy monitorować w kierunku toksycznego działania syrolimusu, nifedypiny lub itrakonazolu i, jeśli to konieczne, należy zmniejszyć dawki syrolimusu, nifedypiny lub itrakonazolu. Częstość występowania niektórych działań niepożądanych była większa u dzieci i młodzieży niż u pacjentów dorosłych. Produkt zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu/dawkę, to znaczy produkt uznaje się za „wolny od sodu”. Mykafungina nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Mogą jednak wystąpić działania niepożądane, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Mykafungina ma niski potencjał wchodzenia w interakcje z lekami metabolizowanymi z udziałem CYP3A. Celem badań dotyczących interakcji przeprowadzonych u osób zdrowych była ocena potencjalnych interakcji mykafunginy z mykofenolanem mofetylu, cyklosporyną, takrolimusem, prednizolonem, syrolimusem, nifedypiną, flukonazolem, rytonawirem, ryfampicyną, itrakonazolem, worykonazolem i amfoterycyną B. W badaniach tych nie zaobserwowano żadnych dowodów na zmianę farmakokinetyki mykafunginy. Nie jest konieczne dostosowanie dawki mykafunginy podczas jednoczesnego stosowania powyżej wymienionych leków. Ekspozycja (wartość AUC) itrakonazolu, syrolimusu i nifedypiny zwiększyła się w niewielkim stopniu w obecności mykafunginy (odpowiednio o 22%, 21% i 18%). Jednoczesne podawanie mykafunginy i dezoksycholanu amfoterycyny B wiązało się z 30% zwiększeniem ekspozycji na dezoksycholan amfoterycyny B. Ponieważ może to mieć znaczenie kliniczne, mykafunginę i dezoksycholan amfoterycyny B powinno się podawać jednocześnie tylko wówczas, gdy korzyści wyraźnie przewyższają ryzyko stosowania. Należy dokładnie monitorować toksyczne działanie dezoksycholanu amfoterycyny B. Pacjentów, którzy stosują syrolimus, nifedypinę lub itrakonazol jednocześnie z mykafunginą, należy monitorować w kierunku toksycznego działania syrolimusu, nifedypiny lub itrakonazolu i, jeśli to konieczne, należy zmniejszyć dawki syrolimusu, nifedypiny lub itrakonazolu.

Brak jest danych dotyczących stosowania mykafunginy u kobiet w ciąży. W badaniach na zwierzętach mykafungina przenikała przez barierę łożyska i obserwowano jej szkodliwy wpływ na reprodukcję. Potencjalne zagrożenie dla człowieka nie jest znane. Produktu nie należy stosować w czasie ciąży, jeśli nie jest to bezwzględnie konieczne. Nie wiadomo, czy mykafungina przenika do mleka kobiet. W badaniach na zwierzętach stwierdzono wydzielanie mykafunginy z mlekiem. Decyzję o kontynuacji/przerwaniu karmienia piersią lub kontynuacji/przerwaniu leczenia produktem należy podjąć po uwzględnieniu korzyści dla dziecka wynikających z karmienia piersią i korzyści dla matki, wynikających z leczenia produktem. W badaniach na zwierzętach obserwowano toksyczny wpływ na jądra. Mykafungina może niekorzystnie wpływać na płodność u mężczyzn.

W oparciu o doświadczenia z badań klinicznych, działania niepożądane wystąpiły łącznie u 32,2% pacjentów. Do najczęściej zgłaszanych działań niepożądanych należały nudności (2,8%), zwiększenie aktywności fosfatazy zasadowej we krwi (2,7%), zapalenie żył (2,5%, przede wszystkim u pacjentów z zakażeniem HIV i cewnikami założonymi do żył obwodowych), wymioty (2,5%) i zwiększenie aktywności AspAT we krwi (2,3%). Zaburzenia krwi i układu chłonnego: (często) leukopenia, neutropenia, niedokrwistość; (niezbyt często) pancytopenia, trombocytopenia, eozynofilia, hipoalbuminemia; (rzadko) niedokrwistość hemolityczna, hemoliza; (nieznana) uogólnione wykrzepianie wewnątrz- naczyniowe. Zaburzenia układu immunologicznego: (niezbyt często) reakcje anafilaktyczne/reakcje anafilaktoidalne, nadwrażliwość; (nieznana) wstrząs anafilaktyczny i anafilaktoidalny. Zaburzenia endokrynologiczne: (niezbyt często) nadmierne pocenie się. Zaburzenia metabolizmu i odżywiania: (często) hipokaliemia, hipomagnezemia, hipokalcemia; (niezbyt często) hiponatremia, hiperkaliemia, hipofosfatemia, jadłowstręt. Zaburzenia psychiczne: (niezbyt często) bezsenność, lęk, splątanie. Zaburzenia układu nerwowego: (często) ból głowy; (niezbyt często) senność, drżenie, zawroty głowy, zaburzenia smaku. Zaburzenia serca: (niezbyt często) tachykardia, kołatanie serca, bradykardia. Zaburzenia naczyniowe: (często) zapalenie żył; (niezbyt często) niedociśnienie tętnicze, nadciśnienie tętnicze, nagłe zaczerwienienie twarzy; (nieznana) wstrząs. Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia: (niezbyt często) duszność. Zaburzenia żołądka i jelit: (często) nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha; (niezbyt często) niestrawność, zaparcia. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych: (często) zwiększenie aktywności fosfatazy zasadowej we krwi, zwiększenie aktywności AspAT/AlAT we krwi, zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi (hiperbilirubinemia), nieprawidłowe wyniki badań czynnościowych wątroby; (niezbyt często) niewydolność wątroby, zwiększenie aktywności γ-glutamylotransferazy, żółtaczka, cholestaza, powiększenie wątroby, zapalenie wątroby; (nieznana) uszkodzenie komórek wątrobowych, w tym przypadki zgonów. Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: (często) wysypka; (niezbyt często) pokrzywka, świąd, rumień; (nieznana) toksyczne wykwity skórne, rumień wielopostaciowy, zespół Stevens-Johnsona, martwica toksyczno- rozpływna naskórka. Zaburzenia nerek i dróg moczowych: (niezbyt często) zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, zwiększenie stężenia mocznika we krwi, nasilenie niewydolności nerek; (nieznana) upośledzenie czynności nerek, ostra niewydolność nerek. Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania: (często) gorączka, dreszcze; (niezbyt często) zakrzep w miejscu podania, zapalenie w miejscu podania, bolesność w miejscu podania, obrzęk obwodowy. Badania diagnostyczne: (niezbyt często) zwiększenie aktywności dehydrogenazy mleczanowej we krwi. W badaniach klinicznych zgłaszano występowanie takich objawów jak wysypka i dreszcze. W większości przypadków były to objawy o łagodnym do umiarkowanego nasileniu i nie stanowiły ograniczenia w leczeniu. Ciężkie działania niepożądane (np. reakcja anafilaktoidalna 0,2%, 6/3028) podczas leczenia mykafunginą zgłaszano niezbyt często i jedynie u pacjentów z ciężkimi chorobami podstawowymi (np. zaawansowany AIDS, nowotwory złośliwe), wymagającymi jednoczesnego stosowania wielu innych leków. W badaniach klinicznych u pacjentów leczonych mykafunginą działania niepożądane ze strony wątroby wystąpiły łącznie u 8,6% (260/3028) pacjentów. W większości przypadków były to działania niepożądane o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu. Najczęściej stwierdzano zwiększenie aktywności fosfatazy zasadowej (2,7%), AspAT (2,3%), AlAT (2,0%), zwiększenie stężenia bilirubiny (1,6%) we krwi oraz nieprawidłowe wyniki badań czynnościowych wątroby (1,5%). U kilku pacjentów przerwano leczenie ze względu na zdarzenie niepożądane dotyczące wątroby (1,1%; 0,4% ciężkie). Przypadki ciężkich zaburzeń czynności wątroby występowały niezbyt często. Żadna z reakcji w miejscu podania nie spowodowała ograniczenia w leczeniu. Niektóre działania niepożądane (wymienione poniżej) występowały częściej u dzieci i młodzieży niż u osób dorosłych. Ponadto, u dzieci w wieku <1 roku 2-krotnie częściej występowało zwiększenie aktywności AlAT, AspAT i fosfatazy zasadowej niż u starszych dzieci i młodzieży. Najbardziej prawdopodobną przyczyną tych różnic obserwowanych w badaniach klinicznych było występowanie innych chorób podstawowych w tej grupie pacjentów w porównaniu z osobami dorosłymi oraz starszymi dziećmi i młodzieżą. W chwili włączenia do badania, odsetek dzieci i młodzieży z neutropenią był kilkakrotnie większy niż odsetek pacjentów dorosłych (40,2% i 7,3%, odpowiednio); podobnie było w przypadku allogenicznego HSCT (29,4% i 13,4%, odpowiednio) oraz nowotworów złośliwych krwi (29,1% i 8,7%, odpowiednio). Zaburzenia krwi i układu chłonnego: (często) trombocytopenia. Zaburzenia serca: (często) tachykardia. Zaburzenia naczyniowe: (często) nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych: (często) hiperbilirubinemia, hepatomegalia. Zaburzenia nerek i dróg moczowych: (często) ostra niewydolność nerek, zwiększenie stężenia mocznika we krwi.

W badaniach klinicznych u dorosłych pacjentów po podaniu wielokrotnym dawki dobowej do 8 mg/kg mc. (maks. dawka całkowita 896 mg) nie stwierdzono toksyczności ograniczającej dawkę. Zgłoszono pojedynczy przypadek podania noworodkowi dawki 16 mg/kg mc./dobę. Nie stwierdzono u niego działań niepożądanych związanych z podaniem dużej dawki. Brak doświadczenia z przedawkowaniem mykafunginy. W przypadku przedawkowania należy zastosować ogólne środki wspomagające i wdrożyć leczenie objawowe. Mykafungina silnie wiąże się z białkami osocza i nie da się jej usunąć z organizmu poprzez dializę.

Mykafungina niekompetycyjnie hamuje syntezę 1,3-β-D-glukanu, zasadniczego składnika ściany komórkowej grzybów. 1,3-β-D-glukan nie występuje w komórkach ssaków. Mykafungina wykazuje działanie grzybobójcze na większość drożdżaków z rodzaju Candida i silnie hamuje wzrost aktywnie rosnących strzępek grzybów z rodzaju Aspergillus. W badaniach kandydozy na modelach zwierzęcych obserwowano korelację między ekspozycją na mykafunginę podzieloną przez MIC (AUC/MIC) a skutecznością działania zdefiniowaną jako stosunek wymagany do zapobiegania postępującemu wzrostowi grzybów. W modelach tych wymagany stosunek dla C. albicans wynosił około 2400, a dla C. glabrata ok. 1300. W zalecanej dawce leczniczej produktu, wskaźniki te są osiągalne dla dystrybucji Candida spp. typu dzikiego.

1 fiol. zawiera 100 mg mykafunginy (w postaci soli sodowej).