Dawka 150 mg. Leczenie powinno być wdrożone i nadzorowane przez lekarzy z doświadczeniem w leczeniu pacjentów z chorobami zapalnymi skóry. Leczenie można rozpocząć w postaci wstrzyknięcia podskórnego za pomocą amp.-strzyk. w celu zapobiegania zaostrzeniom GPP lub za pomocą dawki dożylnej spesolimabu w celu leczenia zaostrzenia GPP. Zalecana dawka w zapobieganiu zaostrzeniom GPP u dorosłych i młodzieży w wieku od 12 lat i o mc. co najmniej 40 kg to podskórna dawka nasycająca 600 mg (4 wstrzyknięcia po 150 mg lub 2 wstrzyknięcia po 300 mg), a następnie 300 mg (2 wstrzyknięcia po 150 mg lub 1 wstrzyknięcie 300 mg) podawane podskórnie co 4 tyg. Produktu nie badano u pacjentów o mc. <40 kg. Na podstawie modelowania farmakokinetycznego i symulacji farmakokinetycznej zalecana dawka dla młodzieży w wieku od 12 lat o mc. ≥30 i <40 kg to podskórna dawka nasycająca 300 mg (2 wstrzyknięcia po 150 mg lub 1 wstrzyknięcie po 300 mg), a następnie 150 mg (1 wstrzyknięcie 150 mg) podawane podskórnie co 4 tyg. Dane kliniczne dotyczące jednoczesnego stosowania innych leków stosowanych w leczeniu GPP ze spesolimabem są ograniczone. Nie zaleca się stosowania spesolimabu w skojarzeniu z innymi lekami stosowanymi w leczeniu GPP, a podczas rozpoczynania terapii należy rozważyć zmniejszenie dawki leków wcześniej stosowanych w leczeniu GPP. Leczenie zaostrzenia GPP w trakcie podskórnego leczenia zapobiegawczego GPP. Jeśli w trakcie otrzymywania podskórnego produktu u pacjenta wystąpi zaostrzenie GPP, zaostrzenie GPP można leczyć dożylnym produktem. Rozpoczynanie lub wznawianie podskórnego leczenia zapobiegawczego GPP po dożylnym leczeniu zaostrzenia GPP. 4 tyg. po leczeniu dożylnym produktem można rozpocząć lub wznowić stosowanie podskórnego produktu. Podskórna dawka nasycająca nie jest wymagana. Pominięcie dawki. W przypadku pominięcia dawki należy podać ją możliwie jak najszybciej. Następnie należy wznowić dawkowanie o normalnej zaplanowanej porze. Osoby w podeszłym wieku. Nie jest wymagane dostosowanie dawki. Zaburzenia czynności nerek lub wątroby. Nie badano formalnie stosowania spesolimabu w tych grupach pacjentów. Na ogół nie oczekuje się, aby te schorzenia miały jakikolwiek klinicznie istotny wpływ na farmakokinetykę przeciwciał monoklonalnych, i nie uważa się, aby konieczne było dostosowanie dawki. Dzieci i młodzież. Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności spesolimabu u dzieci <12 lat. Dawka 450 mg. Leczenie powinno być wdrożone i nadzorowane przez lekarzy z doświadczeniem w leczeniu pacjentów z chorobami zapalnymi skóry. Leczenie można rozpocząć w postaci wstrzyknięcia podskórnego za pomocą amp.-strzyk. w celu zapobiegania zaostrzeniom GPP lub za pomocą dawki dożylnej spesolimabu w celu leczenia zaostrzenia GPP. Zalecana dawka w leczeniu zaostrzenia GPP u dorosłych i młodzieży w wieku od 12 lat i o mc. co najmniej 40 kg to pojedyncza dawka 900 mg (2 fiol. po 450 mg) podawana w inf. dożylnej. W przypadku utrzymywania się objawów zaostrzenia można podać dodatkową dawkę 900 mg 1 tydz. po podaniu dawki początkowej. Produktu nie badano u pacjentów o mc. <40 kg. Na podstawie modelowania farmakokinetycznego i symulacji farmakokinetycznej zalecana dawka dla młodzieży w wieku 12 lat i o mc. ≥30 i <40 kg to pojedyncza dawka 450 mg (1 fiol. 450 mg) podawana w inf. dożylnej. W przypadku utrzymywania się objawów zaostrzenia można podać dodatkową dawkę 450 mg (1 fiol. 450 mg) 1 tydz. po podaniu dawki początkowej. Dane kliniczne dotyczące leczenia kolejnych zaostrzeń są bardzo ograniczone. Dane kliniczne dotyczące jednoczesnego stosowania innych leków stosowanych w leczeniu GPP ze spesolimabem są ograniczone. Spesolimabu nie należy stosować w celu leczenia zaostrzenia w skojarzeniu z innymi lekami stosowanymi w leczeniu GPP, np. ogólnoustrojowymi lekami immunosupresyjnymi. Osoby w podeszłym wieku. Nie jest wymagane dostosowanie dawki. Zaburzenia czynności nerek lub wątroby. Nie badano formalnie stosowania spesolimabu w tych grupach pacjentów. Na ogół nie oczekuje się, aby te schorzenia miały jakikolwiek klinicznie istotny wpływ na farmakokinetykę przeciwciał monoklonalnych, i nie uważa się, aby konieczne było dostosowanie dawki. Dzieci i młodzież. Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności spesolimabu u dzieci <12 lat. Dane nie są dostępne.

Dawka 150 mg. Wstrzyknięcie należy podawać podskórnie w górną część ud lub brzuch. Ampułko-strzykawki nie należy wstrzykiwać w miejsca, w których skóra jest tkliwa, zasiniona, zaczerwieniona, stwardniała lub pokryta bliznami. Jeśli konieczne jest wykonywanie wielokrotnych wstrzyknięć jedno po drugim, należy za każdym razem wybrać inne miejsce do wykonania wstrzyknięcia, oddalone co najmniej o 2 cm od innych miejsc wstrzyknięcia. Dorośli i młodzież w wieku od 12 lat i o mc. co najmniej 40 kg. Podskórna dawka nasycająca 600 mg powinna zostać podana przez osobę należącą do fachowego personelu medycznego. W przypadku podawania kolejnych podskórnych dawek 300 mg, jeśli lekarz uzna za właściwe, pacjenci mogą samodzielnie wykonywać wstrzyknięcia lub opiekunowie mogą podawać produkt w amp.-strzyk. po odbyciu odpowiedniego szkolenia dotyczącego techniki wstrzykiwania podskórnego. Aby podać całkowitą dawkę 300 mg, wymagane jest wstrzyknięcie 2 amp.-strzyk. 150 mg, jedna po drugiej, lub wstrzyknięcie 1 amp.-strzyk. 300 mg. Młodzież w wieku od 12 lat o mc. ≥30 i <40 kg. Produkt powinien być podawany tylko przez osobę należącą do fachowego personelu medycznego. W przypadku podskórnej dawki nasycającej 300 mg wymagane jest wstrzyknięcie 2 amp.-strzyk. 150 mg, jedna bezpośrednio po drugiej, lub wstrzyknięcie 1 amp.-strzyk. 300 mg. W przypadku kolejnej dawki 150 mg należy wstrzyknąć 1 amp.-strzyk. 150 mg. Dawka 450 mg. Produkt jest przeznaczony wyłącznie do inf. dożylnej. Nie podawać w szybkim wstrzyknięciu dożylnym lub w bolusie. Po rozcieńczeniu roztw. 9 mg/ml (0,9%) chlorku sodu do wstrzykiwań produkt podaje się w ciągłej inf. dożylnej przez dostęp żylny posiadający jałowy, apirogenny filtr wiążący niskocząsteczkowe białka (wielkość porów 0,2 µm) przez 90 minut. Nie należy podawać jednocześnie żadnej innej inf. przez ten sam dostęp żylny. W przypadku spowolnienia szybkości inf. lub jej tymczasowego zatrzymania całkowity czas inf. (w tym czas zatrzymania) nie powinien przekraczać 180 minut.

Ciężka lub zagrażająca życiu nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Klinicznie istotne czynne zakażenia (np. czynna gruźlica).

W celu poprawienia identyfikowalności biologicznych produktów leczniczych należy czytelnie zapisać nazwę i numer serii podawanego produktu. Spesolimab może zwiększać ryzyko zakażeń. U pacjentów z przewlekłym zakażeniem lub nawracającym zakażeniem w wywiadzie należy rozważyć potencjalne ryzyko i spodziewane korzyści kliniczne z leczenia, zanim zaleci się im spesolimab. Nie należy rozpoczynać leczenia spesolimabem u pacjentów z jakimkolwiek istotnym klinicznie czynnym zakażeniem do czasu jego ustąpienia lub do czasu wdrożenia odpowiedniego leczenia. Pacjentów należy poinformować o konieczności zgłoszenia się po pomoc medyczną w przypadku wystąpienia objawów przedmiotowych lub podmiotowych istotnego klinicznie zakażenia podczas otrzymywania lub po otrzymaniu spesolimabu. Jeśli pacjent otrzymuje leczenie wstrzyknięciami podskórnymi produktu w zapobieganiu zaostrzeń GPP i rozwinie klinicznie istotne czynne zakażenie, należy przerwać leczenie produktem. Wznowienie leczenia można rozważyć po ustąpieniu zakażenia lub wdrożenia odpowiedniego leczenia. Przed rozpoczęciem leczenia spesolimabem pacjentów należy ocenić w kierunku zakażenia gruźlicą. Spesolimab jest przeciwwskazany do stosowania u pacjentów z czynną gruźlicą. Przed rozpoczęciem leczenia spesolimabem należy rozważyć zastosowanie terapii przeciwgruźliczej u pacjentów z utajoną gruźlicą, gruźlicą w wywiadzie lub możliwym wcześniejszym narażeniem na kontakt z chorymi na czynną gruźlicę, u których nie można potwierdzić właściwie przeprowadzonego leczenia. Podczas otrzymywania i po otrzymaniu spesolimabu pacjentów należy monitorować pod kątem wystąpienia objawów przedmiotowych i podmiotowych czynnej gruźlicy. W przypadku podawania przeciwciał monoklonalnych, takich jak spesolimab, mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości. Nadwrażliwość może obejmować reakcje typu natychmiastowego, takie jak anafilaksja, oraz reakcje opóźnione, takie jak reakcja polekowa z towarzyszącą eozynofilią i objawami ogólnymi (ang. DRESS). U pacjentów leczonych spesolimabem zgłaszano występowanie natychmiastowych reakcji nadwrażliwości, w tym reakcji anafilaktycznych. W przypadku wystąpienia u pacjenta objawów anafilaksji lub innej ciężkiej nadwrażliwości należy natychmiast przerwać stosowanie spesolimabu i wdrożyć odpowiednie leczenie. Brak doświadczenia ze stosowaniem spesolimabu u pacjentów z zaostrzeniem GPP bezpośrednio zagrażającym życiu lub zaostrzeniem wymagającym intensywnej opieki medycznej. Nie przeprowadzono systematycznej oceny bezpieczeństwa stosowania i skuteczności spesolimabu w skojarzeniu z lekami immunosupresyjnymi, w tym lekami biologicznymi. W badaniu klinicznym dotyczącym zapobiegania zaostrzeniom GPP inne leki stosowane w leczeniu GPP musiały być odstawione przed rozpoczęciem leczenia spesolimabem, z zachowaniem okresu wypłukiwania w przypadku większości innych leków (leków biologicznych, innych ogólnoustrojowych leków immunomodulujących), lub odstawione w dniu randomizacji (dniu rozpoczęcia leczenia zapobiegawczego spesolimabem). Nie zaleca się stosowania spesolimabu w skojarzeniu z innymi lekami stosowanymi w leczeniu GPP. W celu zapobiegania ryzyku wystąpienia zaostrzeń GPP należy rozważyć zmniejszenie dawki leków wcześniej stosowanych w leczeniu GPP podczas rozpoczynania leczenia zapobiegawczego spesolimabem. W razie konieczności inne leki stosowane w leczeniu GPP mogą być okazjonalnie stosowane podczas leczenia (np. w przypadku nasilenia lub po zaostrzeniu) według uznania lekarza prowadzącego. Nie wiadomo, czy spesolimab wpływa na skuteczność szczepionek. Brak danych dotyczących potencjalnego wtórnego przeniesienia zakażenia przez żywe szczepionki u pacjentów otrzymujących spesolimab. Odstęp czasu między podaniem żywych szczepionek a rozpoczęciem leczenia spesolimabem powinien wynosić co najmniej 4 tyg. Nie należy podawać żywych szczepionek w trakcie leczenia ani przez co najmniej 16 tyg. od zakończenia leczenia spesolimabem. Przed rozpoczęciem leczenia spesolimabem w celu zapobiegania zaostrzeniom GPP należy rozważyć ukończenie wszystkich odpowiednich szczepień zgodnie z aktualnymi wytycznymi dotyczącymi szczepień. Zagrożenie wystąpieniem neuropatii obwodowej podczas stosowania spesolimabu jest nieznane. Przypadki neuropatii obwodowej zgłaszano w badaniach klinicznych spesolimabu. Lekarze powinni zwracać uwagę na potencjalne objawy wystąpienia neuropatii obwodowej. Dawka 150 mg. Produkt zawiera 0,4 mg polisorbatu 20 w 1 ml amp.-strzyk. i 0,8 mg polisorbatu 20 w 1 2 ml amp.-strzyk. Polisorbaty mogą powodować reakcje alergiczne. Produkt zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu/dawkę, to znaczy produkt uznaje się za „wolny od sodu”. Dawka 450 mg. Produkt zawiera 3 mg polisorbatu 20 w 1 7,5 ml fiol. Polisorbaty mogą powodować reakcje alergiczne. Produkt zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu/dawkę, to znaczy produkt leczniczy uznaje się za „wolny od sodu”. Produkt nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji. U pacjentów z GPP nie oczekuje się, aby spesolimab był czynnikiem wywołującym interakcje z udziałem CYP mediowane przez cytokiny. Nie należy podawać żywych szczepionek jednocześnie ze spesolimabem. Istnieje ograniczone doświadczenie dotyczące jednoczesnego stosowania spesolimabu z lekami immunosupresyjnymi u pacjentów z GPP.

Brak danych lub istnieją tylko ograniczone dane dotyczące stosowania spesolimabu u kobiet w okresie ciąży. W badaniach nieklinicznych z zastosowaniem zastępczego, swoistego dla myszy przeciwciała monoklonalnego anty-IL36R nie wykazano pośredniego ani bezpośredniego szkodliwego wpływu na rozród. Wiadomo, że immunoglobuliny ludzkie klasy IgG przenikają przez barierę łożyskową. W celu zachowania ostrożności zaleca się unikanie stosowania spesolimabu w okresie ciąży. Brak danych dotyczących przenikania spesolimabu do mleka ludzkiego. U ludzi przenikanie przeciwciał IgG do mleka następuje w pierwszych kilku dniach po porodzie i niedługo po tym zmniejsza się do niskich stężeń. W rezultacie może dojść do przekazania noworodkowi przeciwciał IgG w mleku w pierwszych kilku dniach. Nie można wykluczyć ryzyka dla dziecka karmionego piersią w tym krótkim okresie. Po tym czasie spesolimab może być stosowany podczas karmienia piersią, jeśli wymaga tego stan kliniczny. Jeżeli jednak leczenie zostało przerwane przed III trymestrem ciąży, karmienie piersią można rozpocząć natychmiast po urodzeniu dziecka. Nie ma dostępnych danych dotyczących wpływu spesolimabu na płodność u ludzi. W badaniach na myszach z zastosowaniem zastępczego, swoistego dla myszy przeciwciała monoklonalnego anty-IL36R nie wykazano pośredniego ani bezpośredniego szkodliwego wpływu na płodność w wyniku antagonizmu IL36R.

Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi są zakażenia (17,1%), przy czym zakażenie dróg moczowych zgłoszono jako ciężkie u 1 pacjenta (2,9%). Zakażenia i zarażenia pasożytnicze: (bardzo często) zakażenie - najczęściej zgłaszanymi zakażeniami było zakażenie dróg moczowych (często) i zakażenie górnych dróg oddechowych (bardzo często). Zaburzenia układu immunologicznego: (nieznana) nadwrażliwość - dane pochodzą z otwartych badań rozszerzonych i doświadczenia zebranego po wprowadzeniu do obrotu. Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: (często) świąd. Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania: (bardzo często) reakcje w miejscu wstrzyknięcia - nie zgłaszano w badaniu Effisayil 1; (często) zmęczenie. Podczas 1-tyg. okresu z grupą kontrolną placebo w badaniu Effisayil 1 zakażenia zgłaszano u 17,1% pacjentów leczonych spesolimabem w porównaniu z 5,6% pacjentów leczonych placebo. W badaniu Effisayil 1 ciężkie zakażenie (zakażenie dróg moczowych) zgłoszono u 1 pacjenta (2,9%) w grupie spesolimabu i nie zgłoszono takich przypadków u żadnego pacjenta w grupie placebo. Podczas trwającego do 48 tyg. badania Effisayil 2 z grupą kontrolną placebo zakażenia zgłaszano u 33,3% pacjentów leczonych produktem i 33,3% pacjentów otrzymujących placebo. W badaniu Effisayil 2 ciężkie zakażenie zgłoszono u 3 pacjentów (3,2%) w grupie stosującej produkt i u żadnego pacjenta w grupie placebo. Zakażenia obserwowane w badaniach klinicznych spesolimabu miały na ogół nasilenie łagodne do umiarkowanego, bez wyraźnej tendencji w odniesieniu do czynnika chorobotwórczego lub rodzaju zakażenia. Nadwrażliwość obejmuje natychmiastowe ogólnoustrojowe reakcje nadwrażliwości, w tym reakcję anafilaktyczną. Natychmiastowe ogólnoustrojowe reakcje nadwrażliwości zgłaszano w otwartych badaniach rozszerzonych i po wprowadzeniu do obrotu. Reakcje w miejscu wstrzyknięcia obejmują rumień, obrzęk, ból, stwardnienie, ocieplenie, złuszczanie się skóry, grudki, świąd, wysypkę i pokrzywkę w miejscu wstrzyknięcia. Reakcje w miejscu wstrzyknięcia miały zazwyczaj nasilenie łagodne do umiarkowanego. Dostępne dane dotyczące młodzieży są ograniczone. 8 pacjentów z populacji młodzieży z GPP, w wieku 14-17 lat, włączono do badania Effisayil 2. Ogółem profil bezpieczeństwa stosowania u młodzieży leczonej spesolimabem (n=6) był spójny z profilem bezpieczeństwa stosowania u dorosłych i nie zidentyfikowano żadnych nowych kwestii dotyczących bezpieczeństwa.

Największa dawka spesolimabu podawana w badaniach klinicznych wynosiła 1 200 mg dożylnie lub podskórnie. Działania niepożądane obserwowane u pacjentów otrzymujących dawkę pojedynczą lub dawki wielokrotne do 1 200 mg były spójne ze znanym profilem bezpieczeństwa stosowania spesolimabu. W przypadku przedawkowania zaleca się monitorowanie pacjenta pod kątem objawów przedmiotowych lub podmiotowych działań niepożądanych i wdrożenie odpowiedniego leczenia objawowego.

Spesolimab to humanizowane antagonistyczne przeciwciało monoklonalne immunoglobuliny G1 (IgG1) blokujące przekazywanie sygnału przez ludzki receptor interleukiny 36 (IL36R). Wiązanie spesolimabu z IL36R zapobiega następowej aktywacji IL36R przez jego ligandy (IL36 α, β i γ) oraz aktywacji szlaków prozapalnych na dalszym etapie sekwencji zdarzeń.

1 fiol. zawiera 450 mg spesolimabu w 7,5 ml. 1 amp.-strzyk. zawiera 150 mg spesolimabu w 1 ml.