Dawkę i czas trwania leczenia należy dostosować do rodzaju i stopnia ciężkości zakażenia oraz odpowiedzi klinicznej pacjenta i takich czynników, jak wiek pacjenta i czynność nerek. Pomiar stężeń leku w surowicy. Stężenia teikoplaniny należy monitorować w stanie stacjonarnym po zakończeniu podawania dawki nasycającej, w celu potwierdzenia, że zostało osiągnięte minimalne skuteczne stężenie w surowicy: w większości zakażeń bakteriami Gram-(+), minimalne skuteczne stężenia teikoplaniny wynoszą co najmniej 10 mg/l, jeśli pomiar wykonano metodą wysokosprawnej chromatografii cieczowej (ang. HPLC) lub co najmniej 15 mg/l, jeśli zastosowano metodę immunofluorescencji w świetle spolaryzowanym (ang. FPIA); w zapaleniu wsierdzia i innych ciężkich zakażeniach, minimalne skuteczne stężenia teikoplaniny to 15-30 mg/l podczas pomiarów metodą HPLC lub 30-40 mg/l, jeśli mierzono metodą FPIA. Aby zapewnić stabilność tych stężeń podczas leczenia podtrzymującego, kontrolę minimalnych stężeń teikoplaniny w osoczu można wykonywać co najmniej raz w tyg. Dorośli i pacjenci w podeszłym wieku z prawidłową czynnością nerek. Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich, zapalenie płuc, powikłane zakażenia dróg moczowych. Dawka nasycająca: 6 mg/kg mc. podawane dożylnie lub domięśniowo 3 razy, co 12 h; docelowe stężenia minimalne w dniach 3-5: >15 mg/l; dawka podtrzymująca: 6 mg/kg mc. podawane dożylnie lub domięśniowo raz/dobę; docelowe stężenia minimalne w czasie leczenia podtrzymującego: >15 mg/l raz/tydz. Zakażenia kości i stawów. Dawka nasycająca: 12 mg/kg mc. podawane dożylnie 3-5 razy, co 12 h; docelowe stężenia minimalne w dniach 3-5: >20 mg/l; dawka podtrzymująca: 12 mg/kg mc. podawane dożylnie lub domięśniowo raz/dobę; docelowe stężenia minimalne w czasie leczenia podtrzymującego: >20 mg/l. Infekcyjne zapalenie wsierdzia. Dawka nasycająca: 12 mg/kg mc. podawane dożylnie 3-5 razy, co 12 h; docelowe stężenia minimalne w dniach 3-5: 30-40 mg/l; dawka podtrzymująca: 12 mg/kg mc. podawane dożylnie lub domięśniowo raz/dobę; docelowe stężenia minimalne w czasie leczenia podtrzymującego: >30 mg/l, szczegóły patrz ChPL. Czas trwania leczenia. Czas trwania leczenia należy określić na podstawie odpowiedzi klinicznej. Uważa się, że w infekcyjnym zapaleniu wsierdzia odpowiedni jest zwykle co najmniej 21-dniowy czas leczenia. Leczenia nie należy prowadzić dłużej niż 4 m-ce. Leczenie skojarzone. Teikoplanina ma ograniczone spektrum działania przeciwbakteryjnego (bakterie Gram-(+)). Nie jest ona odpowiednia do stosowania w monoterapii w niektórych rodzajach zakażeń, chyba że patogen jest już określony i oznaczona jest jego wrażliwość lub istnieje duże podejrzenie, że najbardziej prawdopodobny patogen (patogeny) będzie wrażliwy na leczenie teikoplaniną. Biegunka i zapalenie jelita grubego związane z zakażeniem Clostridioides difficile. Zalecana dawka to 100-200 mg podawane doustnie 2x/dobę przez 7-14 dni. Pacjenci w podeszłym wieku. Modyfikacja dawki nie jest konieczna, chyba że występują zaburzenia czynności nerek. Dorośli i pacjenci w podeszłym wieku z zaburzeniami czynności nerek. Modyfikacja dawki nie jest konieczna aż do 4 dnia leczenia, kiedy to dawkowanie należy dostosować w celu utrzymania minimalnego skutecznego stężenia w surowicy, wynoszącego co najmniej 10 mg/l mierzonego metodą HPLC (ang. High-Performance Liquid Chromatography) lub co najmniej 15 mg/l mierzonego metodą FPIA (ang. Fluorescence Polarization Immunoassay). Po 4 dniu leczenia: w lekkiej i umiarkowanej niewydolności nerek (Cl_Cr 30-80 ml/min): dawkę podtrzymującą należy zmniejszyć o połowę, podając całą dawkę co drugi dzień lub połowę tej dawki raz/dobę; w ciężkiej niewydolności nerek (Cl_Cr poniżej 30 ml/min) oraz u pacjentów hemodializowanych: dawkę należy zmniejszyć do 1/3 zwykle stosowanej dawki, podając jednostkową dawkę początkową co 3 dzień lub 1/3 tej dawki raz/dobę. Teikoplanina nie jest usuwana podczas hemodializy. Pacjenci poddawani ciągłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej (ang. CAPD). Po dożylnym podaniu pojedynczej dawki nasycającej 6 mg/kg mc., w 1 tyg. podaje się 20 mg/l do worka z roztw. do dializy, w 2 tyg. 20 mg/l do co drugiego worka, a następnie - w 3 tyg. 20 mg/l do worka pozostawianego na noc. Dzieci i młodzież. Zalecenia dotyczące dawkowania są takie same u dorosłych i młodzieży w wieku powyżej 12 lat. Noworodki i niemowlęta w wieku do 2 m-cy. Dawka nasycająca: pojedyncza dawka 16 mg/kg mc. podana dożylnie w inf. pierwszego dnia leczenia. Dawka podtrzymująca: pojedyncza dawka 8 mg/kg mc. dożylnie w inf. raz/dobę. Dzieci (w wieku od 2 m-cy do 12 lat). Dawka nasycająca: pojedyncza dawka 10 mg/kg mc. podana dożylnie co 12 h, powtarzana 3 razy. Dawka podtrzymująca: pojedyncza dawka 6-10 mg/kg mc. podana dożylnie raz/dobę.

Teikoplaninę należy podawać dożylnie lub domięśniowo. Dożylnie można podać roztw. we wstrzyknięciu trwającym 3-5 minut albo w 30-minutowej inf. U noworodków należy stosować tylko metodę podawania w inf. W przypadku biegunki i zapalenia jelita grubego związanych z zakażeniem Clostridioides difficile należy stosować podanie doustne. Instrukcja dotycząca rozpuszczania proszku i rozcieńczania produktu leczniczego przed podaniem, patrz ChPL.

Nadwrażliwość na teikoplaninę lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Po zastosowaniu teikoplaniny donoszono o ciężkich, zagrażających życiu reakcjach nadwrażliwości, czasami prowadzących do zgonu (np. wstrząs anafilaktyczny). Jeśli wystąpi reakcja nadwrażliwości na teikoplaninę, należy natychmiast przerwać leczenie i wdrożyć odpowiednie działania ratunkowe. Teikoplaninę należy stosować ostrożnie u pacjentów z nadwrażliwością na wankomycynę, ponieważ może wystąpić nadwrażliwość krzyżowa, w tym zakończony zgonem wstrząs anafilaktyczny. Niemniej jednak stwierdzone w wywiadzie wystąpienie „zespołu czerwonego człowieka” (ang. “red man syndrome”) po podaniu wankomycyny nie jest przeciwwskazaniem do stosowania teikoplaniny. Rzadko (nawet podczas podania pierwszej dawki) obserwowano zespół czerwonego człowieka (zespół objawów, do których należą: świąd, pokrzywka, rumień, obrzęk naczynioruchowy, tachykardia, niedociśnienie, duszność). Zatrzymanie lub spowolnienie inf. może spowodować ustąpienie tych reakcji. Reakcje związane z inf. mogą być ograniczone, jeśli dawka dobowa nie jest podawana we wstrzyknięciu, ale w 30-minutowej inf. Po zastosowaniu teikoplaniny opisywano ciężkie reakcje skórne w tym zespół Stevens-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (ang. TEN) i reakcję polekową z eozynofilią i objawami uogólnionymi (ang. DRESS), które mogą zagrażać życiu lub zakończyć się zgonem. Zgłaszano również przypadki wystąpienia ostrej uogólnionej osutki krostkowej (ang. AGEP) po zastosowaniu teikoplaniny. Podczas przepisywania produktu leczniczego pacjentów należy poinformować o objawach przedmiotowych i podmiotowych ciężkich reakcji skórnych (np. postępująca wysypka często z pęcherzami lub zmianami na błonach śluzowych lub wysypka krostkowa lub jakikolwiek inny objaw nadwrażliwości skóry) i poddawać ścisłej obserwacji. Jeśli występują objawy przedmiotowe i podmiotowe sugerujące ciężkie reakcje skórne leczenie teikoplaniną należy przerwać i rozważyć alternatywne leczenie. Teikoplanina ma ograniczone spektrum działania przeciwbakteryjnego (bakterie Gram-(+)). Nie jest ona odpowiednia do stosowania w monoterapii niektórych rodzajów zakażeń, chyba że patogen jest już określony i oznaczona jest jego wrażliwość lub istnieje duże podejrzenie, że najbardziej prawdopodobny patogen (patogeny) będzie wrażliwy na leczenie teikoplaniną. W racjonalnym stosowaniu teikoplaniny należy wziąć pod uwagę spektrum działania przeciwbakteryjnego, profil bezpieczeństwa i przydatność standardowego leczenia przeciwbakteryjnego w leczeniu konkretnego pacjenta. Na tej podstawie można się spodziewać, że w większości przypadków teikoplaninę będzie można stosować w leczeniu ciężkich zakażeń u pacjentów, dla których standardowe postępowanie przeciwbakteryjne jest uważane za nieodpowiednie. Podczas stosowania teikoplaniny zgłaszano występowanie małopłytkowości. W czasie leczenia zaleca się okresowe badania hematologiczne, w tym pełną morfologię krwi. U pacjentów leczonych teikoplaniną notowano nefrotoksyczność i niewydolność nerek. Pacjentów z niewydolnością nerek otrzymujących teikoplaninę w schemacie podawania wysokiej dawki nasycającej, oraz tych którzy otrzymują teikoplaninę w skojarzeniu lub kolejno z innymi produktami leczniczymi o znanym działaniu nefrotoksycznym (np. aminoglikozydy, kolistyna, amfoterycyna B, cyklosporyna i cisplatyna) należy dokładnie kontrolować, oraz wykonywać badanie słuchu (patrz „Ototoksyczność” poniżej) . U pacjentów z niewydolnością nerek dawkę teikoplaniny należy zmodyfikować, ponieważ teikoplanina jest wydalana głównie przez nerki. Tak jak w przypadku innych glikopeptydów, u pacjentów leczonych teikoplaniną notowano ototoksyczność (głuchota i szumy uszne). Pacjentów, u których w trakcie leczenia teikoplaniną rozwinęły się objawy przedmiotowe lub podmiotowe zaburzeń słuchu lub uszkodzenia ucha wewnętrznego, należy dokładnie badać i kontrolować, zwłaszcza podczas długotrwałego leczenia oraz jeśli występuje niewydolność nerek. Pacjentów otrzymujących teikoplaninę w skojarzeniu lub kolejno z innymi produktami leczniczymi o znanym działaniu nefrotoksycznym i/lub neurotoksycznym i ototoksycznym (np. aminoglikozydy, kolistyna, amfoterycyna B, cyklosporyna, cisplatyna, furosemid i kwas etakrynowy) należy dokładnie kontrolować i jeśli nastąpi pogorszenie słuchu, ocenić korzyści z zastosowania teikoplaniny. Należy zachować szczególną ostrożność podczas podawania teikoplaniny pacjentom, u których konieczne jest skojarzone leczenie produktami leczniczymi o działaniu ototoksycznym i/lub nefrotoksycznym, gdy zaleca się regularne badania hematologiczne, badania czynności wątroby i nerek. Podobnie jak po zastosowaniu innych antybiotyków, stosowanie teikoplaniny, zwłaszcza długotrwałe, może spowodować nadmierne namnażanie się drobnoustrojów niewrażliwych. W razie wystąpienia nadkażenia w okresie leczenia, należy zastosować odpowiednie środki. Produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu/fiol., to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”. Produkt leczniczy wywiera niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Teikoplanina może powodować zawroty i ból głowy. Może to wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn. Pacjenci, u których wystąpią takie działania niepożądane, nie powinni prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.

Nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących interakcji. Roztw. teikoplaniny i aminoglikozydów są niekompatybilne i nie mogą być mieszane ze sobą w celu wstrzyknięcia; są one jednak kompatybilne w płynie dializacyjnym i mogą być swobodnie stosowane w leczeniu zapalenia otrzewnej związanego z CAPD. Teikoplaninę należy stosować ostrożnie w skojarzeniu lub kolejno z innymi produktami leczniczymi o znanym działaniu nefrotoksycznym i/lub neurotoksycznym i/lub ototoksycznym. Są to np. aminoglikozydy, kolistyna, amfoterycyna B, cyklosporyna, cisplatyna, furosemid i kwas etakrynowy. Jednakże nie ma dowodów synergicznej toksyczności podczas stosowania w skojarzeniu z teikoplaniną. W badaniach klinicznych teikoplaninę podawano wielu pacjentom, którzy jednocześnie przyjmowali już różne produkty lecznicze, w tym antybiotyki, leki przeciwnadciśnieniowe, znieczulające, nasercowe i przeciwcukrzycowe bez dowodów wystąpienia niekorzystnych interakcji. Badania dotyczące interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych.

Istnieje ograniczona liczba danych dotyczących stosowania teikoplaniny u kobiet w okresie ciąży. Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję podczas stosowania dużych dawek: u szczurów była zwiększona liczba poronień i śmiertelność noworodków. Potencjalne ryzyko dla człowieka nie jest znane. Dlatego teikoplaniny nie należy stosować w okresie ciąży, jeśli nie jest to bezwzględnie konieczne. Nie można wykluczyć potencjalnego ryzyka uszkodzenia ucha wewnętrznego i nerek płodu. Nie wiadomo czy teikoplanina przenika do mleka ludzkiego. Nie ma danych dotyczących przenikania teikoplaniny do mleka zwierząt. Decyzję czy kontynuować albo przerwać karmienie piersią bądź czy kontynuować albo przerwać stosowanie teikoplaniny należy podjąć uwzględniając korzyści dla dziecka wynikające z karmienia piersią oraz korzyści z leczenia teikoplaniną dla matki. Badania dotyczące reprodukcji u zwierząt nie wykazały dowodu zaburzeń płodności.

Zakażenia i zarażenia pasożytnicze: (rzadko) ropień; (nieznana) nadkażenie (nadmierny wzrost drobnoustrojów niewrażliwych). Zaburzenia krwi i układu chłonnego: (niezbyt często) leukopenia, małopłytkowość, eozynofilia; (nieznana) agranulocytoza, neutropenia, pancytopenia. Zaburzenia układu immunologicznego: (niezbyt często) reakcja anafilaktyczna (anafilaksja); (nieznana) reakcja polekowa z eozynofilią i objawami uogólnionymi (DRESS), wstrząs anafilaktyczny. Zaburzenia układu nerwowego: (niezbyt często) zawroty głowy, ból głowy. Zaburzenia ucha i błędnika: (niezbyt często) głuchota, utrata słuchu, szumy uszne, zaburzenia przedsionkowe. Zaburzenia naczyniowe: (niezbyt często) zapalenie żył; (nieznana) zakrzepowe zapalenie żył. Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia: (niezbyt często) skurcz oskrzeli. Zaburzenia żołądka i jelit: (niezbyt często) biegunka, wymioty, nudności. Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: (często) wysypka, rumień, świąd; (rzadko) zespół czerwonego człowieka (tj. zaczerwienienie górnej części ciała); (nieznana) toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zespół Stevens-Johnsona, ostra uogólniona osutka krostkowa, rumień wielopostaciowy, obrzęk naczynioruchowy,złuszczające zapalenie skóry pokrzywka. Zaburzenia nerek i dróg moczowych: (niezbyt często) zwiększone stężenie kreatyniny we krwi; (nieznana) Niewydolność nerek (w tym ostra niewydolność nerek). Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania: (często) ból, gorączka; (nieznana) ropień w miejscu wstrzyknięcia, dreszcze. Badania diagnostyczne: (niezbyt często) zwiększenie aktywności aminotransferaz (przemijające zaburzenia aktywności aminotransferaz), zwiększenie aktywności fosfatazy alkalicznej we krwi (przemijające zaburzenia aktywności fosfatazy alkalicznej). Na podstawie doniesień z literatury szacowany wskaźnik nefrotoksyczności u pacjentów otrzymujących niską dawkę nasycającą wynoszącą średnio 6 mg/kg 2x/dobę, a następnie dawkę podtrzymującą wynoszącą średnio 6 mg/kg raz/dobę, wynosi około 2%. W obserwacyjnym badaniu dotyczącym bezpieczeństwa prowadzonym po dopuszczeniu do obrotu, do którego włączono 300 pacjentów ze średnią wieku wynoszącą 63 lata (leczonych z powodu zakażenia kości i stawów, zapalenia wsierdzia lub innych ciężkich zakażeń), którzy otrzymywali wysoką dawkę nasycającą 12 mg/kg 2x/dobę (otrzymywali średnio 5 dawek nasycających), a następnie dawkę podtrzymującą 12 mg/kg raz/dobę, obserwowany wskaźnik potwierdzonej nefrotoksyczności wynosił 11,0% (95% CI=[7,4%; 15,5%]) przez pierwsze 10 dni. Skumulowany wskaźnik nefrotoksyczności od początku leczenia aż do 60 dni po podaniu ostatniej dawki wyniósł 20,6% (95% CI=[16,0%; 25,8%]). U pacjentów otrzymujących więcej niż 5 wysokich dawek nasycających 12 mg/kg 2x/dobę, a następnie dawkę podtrzymującą 12 mg/kg raz/dobę, obserwowano skumulowany współczynnik nefrotoksyczności od początku leczenia aż do 60 dni po ostatnim podaniu wynoszący 27% (95% CI=[20,7%; 35,3%]).

Zgłoszono przypadki omyłkowego podania zwiększonych dawek u dzieci i młodzieży. Zgłoszono jeden przypadek pobudzenia u 29-dniowego niemowlęcia, któremu podano dożylnie dawkę 400 mg (95 mg/kg mc.). Leczenie przedawkowania teikoplaniny powinno być objawowe. Teikoplaniny nie można usunąć podczas hemodializy, a jedynie powoli podczas dializy otrzewnowej.

Teikoplanina hamuje wzrost wrażliwych bakterii poprzez wpływ na biosyntezę ściany komórkowej w miejscu odmiennym niż działają antybiotyki β-laktamowe. Synteza peptydoglikanu jest blokowana przez specyficzne wiązania reszt D-alanylo-D-alaninowych.

1 fiol. zawiera 200 mg lub 400 mg teikoplaniny, co odpowiada nie mniej niż 200 000 j.m. lub 400 000 j.m. Po rozpuszczeniu prosz. roztw. będzie zawierać 200 mg lub 400 mg teikoplaniny w 3,0 ml.