Selumetynib

Rozważenie modyfikacji dawkowania.Monitorowanie morfologii krwi oraz obserwacja objawów nasilonej toksyczności.

Monitorowanie parametrów morfologii krwi. Rozważenie modyfikacji dawkowania.

Monitorowanie stężenia digoksyny w osoczu. Rozważenie modyfikacji dawkowania.

Kontrola kliniczna w trakcie jednoczesnego leczenia cytotoksycznego ze względu na możliwość niezidentyfikowanych interakcji.

Monitorowanie skuteczności terapii przeciwnowotworowej. Rozważenie modyfikacji dawkowania.Obserwacja w kierunku toksyczności hematologicznej.

Monitorowanie stężenia leku przeciwnowotworowego w surowicy oraz kontrola kliniczna skuteczności i działań niepożądanych. Rozważenie modyfikacji dawkowania.

Monitorowanie działań niepożądanych.

Rozważenie modyfikacji dawkowania.Monitorowanie stężenia leku w osoczu.

Monitorowanie głębokości blokady nerwowo-mięśniowej. Rozważenie modyfikacji dawkowania.

Ostrożność podczas jednoczesnego stosowania sorafenibu z selumetynibem. Szczególna uwaga przy jednoczesnym stosowaniu sorafenibu z docetakselem, irynotekanem i doksorubicyną.

Rozważenie modyfikacji dawkowania.

Monitorowanie parametrów morfologii krwi. Rozważenie modyfikacji dawkowania.

Monitorowanie skuteczności i bezpieczeństwa terapii przeciwnowotworowej. Rozważenie modyfikacji dawkowania.

Rozważenie modyfikacji dawkowania.Monitorowanie kliniczne.

Brak szczególnych zaleceń.

Brak szczególnych zaleceń.

Brak szczególnych zaleceń.

Jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane. Zahamowanie czynności szpiku stanowi przeciwwskazanie do stosowania chloropromazyny.

Jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane.

Monitorowanie parametrów hematologicznych w czasie pierwszych dwóch cykli leczenia. Ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu fenytoiny.

Jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko poważnych powikłań związanych z nadmierną immunosupresją.

Kontrola obrazu krwi obwodowej.

Jednoczesne stosowanie haloperidolu z lekami przeciwnowotworowymi wydłużającymi odstęp QTc jest przeciwwskazane.

Monitorowanie parametrów krzepnięcia (INR).

Jednoczesne stosowanie może być przeciwwskazane ze względu na ryzyko ciężkiej mielosupresji. Monitorowanie parametrów morfologii krwi.

Jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane.

Monitorowanie pod kątem objawów mielosupresji, kardiotoksyczności oraz rozwoju wtórnych nowotworów hematologicznych.

Jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane.

Monitorowanie wskaźnika INR podczas jednoczesnego stosowania tych leków z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi.

Jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane.

Jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane ze względu na poważne zagrożenie dla życia pacjenta.

Jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane.

Niezalecane jednoczesne stosowanie. Monitorowanie parametrów hematologicznych.

Kontrola kliniczna pod kątem nasilenia działań toksycznych podczas terapii skojarzonej.

Niezalecane stosowanie filgrastymu w okresie 24 godzin przed rozpoczęciem podawania oraz do 24 godzin po zakończeniu podawania selumetynibu.

Stosowanie równoczesne wyłącznie po ocenie korzyści i ryzyka działania toksycznego.

Monitorowanie nasilonych działań niepożądanych, w tym mielosupresji oraz objawów ze strony przewodu pokarmowego i błon śluzowych.

Monitorowanie pod kątem nasilonych działań niepożądanych, w tym mielosupresji i biegunki.

Monitorowanie działań niepożądanych oraz kontrola parametrów morfologii krwi.

Niezalecane jednoczesne stosowanie. Czasowy związek podawania mitomycyny z innymi cytostatykami stanowi przeciwwskazanie względne. Monitorowanie parametrów hematologicznych.

Stosowanie jednoczesne tylko po ocenie bilansu korzyści i ryzyka. Monitorowanie stanu pacjenta.

Niezalecane jednoczesne stosowanie. W przypadku jednoczesnego stosowania z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi: monitorowanie INR.

Monitorowanie parametrów krzepnięcia krwi (INR).

Kontrola kliniczna pod kątem nasilonych działań niepożądanych.

Monitorowanie funkcji oddechowych.

Monitorowanie wyników badań obrazowych pod kątem zmian w dystrybucji radiofarmaceutyku mogących wpływać na skuteczność diagnostyczną badania.

Brak danych klinicznych dotyczących jednoczesnego stosowania tej kombinacji.

Monitorowanie parametrów hematologicznych podczas jednoczesnego stosowania oraz gdy epirubicyna jest stosowana po wcześniejszej terapii selumetynibem.

Unikanie jednoczesnego stosowania selumetynibu na skórę w miejscu aplikacji estrogenu.

Monitorowanie wartości INR podczas jednoczesnego stosowania z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi.

Brak danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności jednoczesnego stosowania.

Kontrola kliniczna pod kątem nasilenia działań niepożądanych.

Ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu ze względu na brak danych o potencjalnych interakcjach.

Monitorowanie kliniczne pod kątem nasilonych działań niepożądanych podczas jednoczesnego stosowania.

Monitorowanie pacjenta oraz uwzględnienie możliwości zmienionych wyników podczas interpretacji badań diagnostycznych u pacjentów otrzymujących chemioterapię.

Monitorowanie odpowiedzi klinicznej oraz możliwość modyfikacji schematu leczenia.

Monitorowanie pacjenta pod kątem przedłużonego działania zwiotczającego mięśnie.

Przed rozpoczęciem leczenia ranitydyną wykluczenie nowotworowego charakteru choroby, szczególnie przy nowych lub zmienionych dolegliwościach dyspeptycznych oraz przy chudnięciu.

Monitorowanie stężenia elektrolitów podczas jednoczesnego stosowania.

Uwzględnienie możliwości wyniku fałszywie ujemnego scyntygrafii pęcherzyka żółciowego u pacjentów otrzymujących chemioterapię dotętniczą wątrobową. W diagnostyce pęcherzyka żółciowego możliwość zastosowania…

Monitorowanie funkcji oddechowych oraz gotowość do wydłużonego czasu działania zwiotczającego suksametonium i dłuższego wspomagania oddychania.

Profilaktyka przeciwzakrzepowa podczas jednoczesnej terapii tamoksyfenem i lekami cytotoksycznymi.

Monitorowanie parametrów morfologii krwi.

Monitorowanie parametrów hematologicznych, szczególnie podczas jednoczesnego stosowania winkrystyny z innymi lekami hamującymi czynność szpiku kostnego.

Brak istotności klinicznej.

Brak szczególnych zaleceń.

Brak istotności klinicznej.