Tralokinumab

• Nadwrażliwość na tralokinumab lub którykolwiek ze składników pomocniczych.

• Kobiety w ciąży: bezpieczeństwo nie zostało w pełni określone, dlatego lek stosuje się wyłącznie, gdy jest to bezwzględnie konieczne.
• Karmienie piersią: brak wystarczających danych dotyczących przenikania do mleka kobiecego.
• Prowadzenie pojazdów: tralokinumab nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów ani obsługiwania maszyn.
• Alkohol: nie wykazano istotnych interakcji z alkoholem.
• Osoby starsze i pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby: nie ma konieczności dostosowania dawki.

Nie zaleca się rutynowego stosowania tralokinumabu w ciąży, chyba że lekarz uzna to za niezbędne.

Tralokinumab może być stosowany u młodzieży od 12. roku życia z atopowym zapaleniem skóry. Nie ustalono bezpieczeństwa ani skuteczności u dzieci poniżej 12 lat.

Stosowanie tralokinumabu nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów ani obsługiwania maszyn.

Tralokinumab działa poprzez wiązanie i blokowanie interleukiny 13 (IL-13), co ogranicza reakcje zapalne w skórze. Dzięki temu objawy atopowego zapalenia skóry, takie jak świąd czy zaczerwienienie, ulegają zmniejszeniu.

• Leczenie atopowego zapalenia skóry o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego u dorosłych oraz młodzieży od 12. roku życia, u których konieczne jest leczenie ogólnoustrojowe.

Najczęściej stosowana dawka początkowa to 600 mg (cztery wstrzyknięcia po 150 mg), a następnie 300 mg (dwa wstrzyknięcia po 150 mg) co dwa tygodnie podskórnie. W niektórych przypadkach lekarz może zdecydować o zmianie częstotliwości podawania.

• Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce: 150 mg/ml (każda ampułko-strzykawka zawiera 150 mg tralokinumabu w 1 ml roztworu).

Tralokinumab podaje się podskórnie. Lek może być stosowany samodzielnie lub w połączeniu z miejscowymi kortykosteroidami. Nie występuje w połączeniach z innymi substancjami czynnymi.

• Zakażenia górnych dróg oddechowych (np. przeziębienia).
• Reakcje w miejscu wstrzyknięcia (ból, zaczerwienienie).
• Zapalenie spojówek.
• Alergiczne zapalenie spojówek.
• Eozynofilia (zwiększona liczba niektórych białych krwinek).

Nie ma specyficznego leczenia w przypadku przedawkowania. W badaniach klinicznych wysokie dawki były dobrze tolerowane. W razie podejrzenia przedawkowania należy skontaktować się z lekarzem.