Amidotryzoinian megluminy

• Nie stosować w postaci nierozcieńczonej u noworodków, niemowląt, dzieci i osób odwodnionych.
• Przeciwwskazane u pacjentów z dużym ryzykiem aspiracji środka do dróg oddechowych lub z przetoką tchawiczo-przełykową.

Amidotryzoinian megluminy powinien być stosowany ostrożnie u kobiet w ciąży i noworodków, ze względu na ryzyko zaburzeń czynności tarczycy. U matek karmiących piersią nie stwierdzono przeciwwskazań, ale zalecane jest zachowanie ostrożności. Substancja nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów, jednak u osób w podeszłym wieku, z chorobami nerek lub wątroby oraz u dzieci, konieczna jest szczególna ostrożność i dostosowanie dawki.

Podczas ciąży amidotryzoinian megluminy powinien być stosowany jedynie w przypadkach, gdy korzyści przewyższają ryzyko. Należy wziąć pod uwagę możliwość zaburzenia czynności tarczycy u noworodków.

U dzieci, szczególnie noworodków i niemowląt, zaleca się stosowanie niższych i rozcieńczonych dawek amidotryzoinianu megluminy, z uwagi na większe ryzyko zaburzeń elektrolitowych i hemodynamicznych.

Amidotryzoinian megluminy nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów ani obsługiwania maszyn.

Amidotryzoinian megluminy działa poprzez pochłanianie promieniowania rentgenowskiego dzięki zawartości jodu, co umożliwia lepsze uwidocznienie narządów podczas badań obrazowych.

• Radiologiczne badanie przewodu pokarmowego, zwłaszcza w przypadkach, gdy siarczan baru jest niewskazany lub nieskuteczny.
• Diagnostyka podejrzenia perforacji przewodu pokarmowego lub nieszczelności zespolenia.
• Obrazowanie przetok, guzów lub ciał obcych przed endoskopią.
• Leczenie niepowikłanej niedrożności smółkowej.
• Ułatwienie różnicowania narządów podczas tomografii komputerowej jamy brzusznej.

Najczęściej stosowane dawki u dorosłych to 60–100 ml roztworu podawanego doustnie, w zależności od rodzaju badania. U dzieci stosuje się mniejsze dawki, zwykle rozcieńczone wodą. Roztwór można podawać także doodbytniczo, zwłaszcza w leczeniu niedrożności smółkowej lub w badaniach radiologicznych.

• Roztwór doustny: 660 mg/ml amidotryzoinianu megluminy i 100 mg/ml amidotryzoinianu sodu.
• Roztwór doodbytniczy: te same stężenia jak w przypadku roztworu doustnego.
• Połączenie z siarczanem baru – stosowane w niektórych badaniach przewodu pokarmowego.

• Nudności i wymioty.
• Biegunka.
• Reakcje nadwrażliwości, takie jak wysypka, świąd czy pokrzywka.
• Ból brzucha.

Przedawkowanie amidotryzoinianu megluminy może prowadzić do zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej. W takim przypadku konieczne jest szybkie wyrównanie tych zaburzeń.