Epoetyna

• Nadwrażliwość na epoetynę alfa lub składniki pomocnicze
• Wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa po wcześniejszym leczeniu erytropoetyną
• Niekontrolowane nadciśnienie tętnicze
• Niektóre powikłania sercowo-naczyniowe lub brak możliwości profilaktyki przeciwzakrzepowej przed operacją

Stosowanie epoetyny alfa wymaga regularnej kontroli ciśnienia tętniczego oraz parametrów krwi. Lek może być stosowany u dorosłych, osób starszych oraz dzieci, ale nie zawsze jest odpowiedni dla kobiet w ciąży i karmiących piersią — decyzję podejmuje lekarz. U osób z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek oraz u starszych pacjentów stosuje się go z ostrożnością. Epoetyna alfa nie wpływa na prowadzenie pojazdów, chyba że pojawią się objawy, takie jak zawroty głowy.

Bezpieczeństwo stosowania epoetyny alfa w ciąży nie zostało w pełni określone, dlatego lek podaje się tylko wtedy, gdy korzyści przewyższają potencjalne ryzyko. O decyzji zawsze decyduje lekarz.

Epoetyna alfa może być stosowana u dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek, jednak dawkowanie i sposób podawania są dostosowane indywidualnie. U dzieci otrzymujących chemioterapię bezpieczeństwo stosowania nie zostało jednoznacznie potwierdzone.

Stosowanie epoetyny alfa nie powinno wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów ani obsługę maszyn, chyba że pojawią się objawy, takie jak zawroty głowy czy osłabienie.

Epoetyna alfa działa podobnie jak naturalny hormon erytropoetyna, który jest wytwarzany w nerkach. Pobudza szpik kostny do produkcji czerwonych krwinek, poprawiając tym samym wyniki morfologii i samopoczucie osób z niedokrwistością.

• Leczenie niedokrwistości związanej z przewlekłą niewydolnością nerek (u dorosłych i dzieci)
• Niedokrwistość podczas chemioterapii w chorobach nowotworowych
• Przygotowanie do zabiegów chirurgicznych wymagających transfuzji krwi (w tym program autologicznej transfuzji krwi)
• Niedokrwistość u osób z pierwotnymi zespołami mielodysplastycznymi

Najczęściej lek podaje się w formie wstrzyknięć podskórnych lub dożylnych, kilka razy w tygodniu. Dawki są ustalane indywidualnie, zależnie od wieku, masy ciała, stanu zdrowia i przyczyny niedokrwistości. U dorosłych poddawanych hemodializie typowa dawka początkowa to 50 j.m./kg trzy razy w tygodniu.

• Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, przeznaczony do podania podskórnego lub dożylnego
• Dawki: od 1 000 j.m./0,5 ml, 2 000 j.m./1 ml, 3 000 j.m./0,3 ml, 4 000 j.m./0,4 ml, 5 000 j.m./0,5 ml, 6 000 j.m./0,6 ml, 7 000 j.m./0,7 ml, 8 000 j.m./0,8 ml, 9 000 j.m./0,9 ml, 10 000 j.m./1 ml, 20 000 j.m./0,5 ml, 30 000 j.m./0,75 ml, 40 000 j.m./1 ml
• Stosowana samodzielnie, nie ma połączeń z innymi substancjami czynnymi w jednym preparacie według dostępnych źródeł

• Podwyższenie ciśnienia tętniczego lub nadciśnienie
• Ból głowy
• Biegunka, nudności, wymioty
• Gorączka
• Objawy grypopodobne
• Reakcje w miejscu wstrzyknięcia
• Zwiększone ryzyko zakrzepów

Przedawkowanie leku może prowadzić do zbyt dużego wzrostu liczby czerwonych krwinek i stężenia hemoglobiny, co wiąże się z ryzykiem powikłań zakrzepowych. W razie przedawkowania możliwe jest wykonanie upustu krwi oraz wdrożenie leczenia podtrzymującego.