Epoetyna

• Nadwrażliwość na epoetynę beta lub inne składniki preparatu
• Niekontrolowane nadciśnienie tętnicze
• W przypadku zwiększania liczby własnych krwinek czerwonych: przebyty niedawno zawał serca, udar mózgu, niestabilna dławica piersiowa lub podwyższone ryzyko zakrzepicy żył głębokich

Nie każdy może stosować epoetynę beta – o możliwości leczenia decyduje lekarz.

Stosowanie epoetyny beta u kobiet w ciąży i karmiących piersią wymaga indywidualnej oceny lekarza. Substancja ta nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów czy obsługi maszyn. Nie odnotowano interakcji z alkoholem. Jest stosowana także u osób starszych, a u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby nie zawsze jest konieczna zmiana dawki, ale decyzję zawsze podejmuje lekarz.

Bezpieczeństwo stosowania epoetyny beta w czasie ciąży nie zostało w pełni potwierdzone. Decyzję o zastosowaniu leku w tym okresie podejmuje lekarz po ocenie potencjalnych korzyści i ryzyka.

Epoetyna beta może być stosowana u dzieci z przewlekłą chorobą nerek oraz u wcześniaków w celu zapobiegania niedokrwistości. Lekarz dobiera odpowiednią dawkę, dostosowaną do wieku i masy ciała dziecka.

Stosowanie epoetyny beta nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów ani obsługę maszyn. Lek nie powoduje zaburzeń koncentracji ani senności.

Epoetyna beta pobudza szpik kostny do produkcji czerwonych krwinek poprzez naśladowanie naturalnego hormonu – erytropoetyny. Działa bezpośrednio na komórki odpowiedzialne za wytwarzanie krwinek czerwonych, zwiększając ich liczbę we krwi.

• Leczenie niedokrwistości u osób z przewlekłą chorobą nerek (zarówno dorosłych, jak i dzieci)
• Leczenie niedokrwistości u wcześniaków (profilaktyka)
• Leczenie niedokrwistości u dorosłych pacjentów podczas chemioterapii (z wyjątkiem nowotworów szpiku)
• Wzrost liczby własnych krwinek czerwonych przed zabiegiem chirurgicznym wymagającym autotransfuzji

Wskazania zależą od rodzaju i postaci epoetyny beta.

Dawkowanie epoetyny beta zależy od przyczyny niedokrwistości, wieku i stanu zdrowia pacjenta. Najczęściej lek podaje się podskórnie lub dożylnie w dawkach ustalonych przez lekarza, dostosowanych do poziomu hemoglobiny i indywidualnej reakcji organizmu. W leczeniu przewlekłej choroby nerek zwykle dąży się do utrzymania poziomu hemoglobiny pomiędzy 10 a 12 g/dl.

• Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (podskórnie lub dożylnie), w dawkach:
  • 500 j.m. (4,15 mikrograma)
  • 2 000 j.m. (16,6 mikrograma)
  • 3 000 j.m. (24,9 mikrograma)
  • 4 000 j.m. (33,2 mikrograma)
  • 5 000 j.m. (41,5 mikrograma)
  • 6 000 j.m. (49,8 mikrograma)
  • 10 000 j.m. (83 mikrogramy)
  • 20 000 j.m. (166 mikrogramów)
  • 30 000 j.m. (250 mikrogramów)
• Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta), dawki:
  • 30 mikrogramów/0,3 ml
  • 40 mikrogramów/0,3 ml
  • 50 mikrogramów/0,3 ml
  • 60 mikrogramów/0,3 ml
  • 75 mikrogramów/0,3 ml
  • 100 mikrogramów/0,3 ml
  • 120 mikrogramów/0,3 ml
  • 150 mikrogramów/0,3 ml
  • 200 mikrogramów/0,3 ml
  • 250 mikrogramów/0,3 ml
  • 360 mikrogramów/0,6 ml

Epoetyna beta występuje również jako glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta, czyli jej długo działająca forma.

• Nadciśnienie tętnicze
• Bóle głowy
• Zakrzepica
• Małopłytkowość (obniżona liczba płytek krwi)
• Reakcje alergiczne (rzadko)
• Reakcje skórne, takie jak wysypka
• Bardzo rzadko: poważne reakcje skórne, np. zespół Stevensa-Johnsona

Większość działań niepożądanych jest rzadka, ale w razie ich wystąpienia należy skonsultować się z lekarzem.

Przedawkowanie epoetyny beta może prowadzić do nadmiernego wzrostu liczby czerwonych krwinek i powikłań sercowo-naczyniowych. W przypadku zbyt wysokiego poziomu hemoglobiny należy przerwać leczenie i – jeśli to konieczne – zastosować upust krwi. Objawy przedawkowania są zwykle związane z nadmierną produkcją krwinek czerwonych.