Sekukinumab

Nie należy stosować sekukinumabu u osób, które mają uczulenie na tę substancję lub na którąkolwiek substancję pomocniczą w leku. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z aktywną, poważną infekcją, taką jak czynna gruźlica.

Sekukinumab jest generalnie dobrze tolerowany. Najczęstsze działania niepożądane to:

• infekcje górnych dróg oddechowych, takie jak przeziębienie czy zapalenie gardła,
• reakcje alergiczne, w tym rzadko <a href="/tag/anafilaksja/" title="anafilaksja" class="to-tag" data-termid="19721">reakcje anafilaktyczne,
• łagodne zakażenia drożdżakowe skóry i błon śluzowych,
• bóle głowy,
• nudności i biegunka,
• zmęczenie.

U pacjentów stosujących sekukinumab może wystąpić zwiększone ryzyko zakażeń, dlatego osoby z przewlekłymi lub nawracającymi infekcjami powinny być pod ścisłą opieką medyczną. Sekukinumab nie jest zalecany u osób z nieswoistymi zapaleniami jelit, ponieważ może powodować zaostrzenia tych chorób.

Informacje dotyczące bezpieczeństwa stosowania sekukinumabu w czasie ciąży nie są w pełni dostępne. Dlatego decyzję o leczeniu w tym okresie podejmuje lekarz, biorąc pod uwagę korzyści i potencjalne ryzyko dla matki i dziecka.

Sekukinumab jest zatwierdzony do stosowania u dzieci i młodzieży od 6 roku życia z łuszczycą plackowatą i młodzieńczym idiopatycznym zapaleniem stawów. Dawkowanie jest dostosowane do masy ciała. Bezpieczeństwo i skuteczność u młodszych dzieci oraz w innych wskazaniach nie zostały jeszcze ustalone.

Nie zaobserwowano wpływu sekukinumabu na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi maszyn, jednak pacjenci powinni zwracać uwagę na indywidualne reakcje organizmu podczas leczenia.

Sekukinumab jest przeciwciałem monoklonalnym, które selektywnie wiąże się z interleukiną-17A, substancją odpowiedzialną za wywoływanie stanu zapalnego w organizmie. Dzięki temu hamuje procesy zapalne i zmniejsza objawy chorób autoimmunologicznych, takich jak łuszczyca czy zapalenie stawów. Lek działa bezpośrednio na komórki skóry i stawów, zmniejszając ich uszkodzenia i poprawiając komfort życia pacjentów.

• Łuszczyca plackowata o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego u dorosłych oraz dzieci i młodzieży od 6 lat
• Hidradenitis suppurativa (trądzik odwrócony) o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego u dorosłych, gdy inne terapie nie są skuteczne
• Łuszczycowe zapalenie stawów u dorosłych z niewystarczającą odpowiedzią na inne leki
• Spondyloartropatia osiowa, w tym zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, u dorosłych
• Młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, w tym zapalenie przyczepów ścięgnistych i młodzieńcze łuszczycowe zapalenie stawów u dzieci i młodzieży od 6 lat

Dawkowanie zależy od wieku pacjenta, masy ciała oraz wskazania chorobowego. Najczęściej stosowane dawki podawane podskórnie to:

• Łuszczyca plackowata u dorosłych: 300 mg podawane początkowo w tygodniach 0, 1, 2, 3 i 4, a następnie co miesiąc. U pacjentów o masie ciała ≥90 kg dawkę można zwiększyć do 300 mg co 2 tygodnie.
• Łuszczyca plackowata u dzieci i młodzieży od 6 lat: dawka obliczana na podstawie masy ciała – 75 mg dla masy ciała <50 kg, 150 mg (możliwa do zwiększenia do 300 mg) dla masy ciała ≥50 kg, podawana w tygodniach 0, 1, 2, 3, 4, a następnie co miesiąc.
• Hidradenitis suppurativa u dorosłych: 300 mg podawane w tygodniach 0, 1, 2, 3, 4, a następnie co miesiąc, z możliwością zwiększenia dawki do 300 mg co 2 tygodnie.
• Łuszczycowe zapalenie stawów i spondyloartropatia osiowa u dorosłych: dawki 150 mg lub 300 mg podawane zgodnie z podobnym schematem, z możliwością zwiększenia dawki w zależności od odpowiedzi klinicznej.
• Młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów u dzieci i młodzieży od 6 lat: dawki 75 mg lub 150 mg w zależności od masy ciała, podawane według schematu podobnego do łuszczycy.

• Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 150 mg (wymaga rekonstytucji przed podaniem)
• Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce: 75 mg, 150 mg, 300 mg
• Roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu: 150 mg, 300 mg

Dawki podawane podskórnie to najczęściej 75 mg, 150 mg lub 300 mg. W przypadku dawki 300 mg lek podaje się jako jedno wstrzyknięcie 300 mg lub dwa wstrzyknięcia po 150 mg. Dawki są dobierane indywidualnie, zależnie od masy ciała pacjenta oraz wskazań terapeutycznych.

• zakażenia górnych dróg oddechowych (np. nieżyt nosa, zapalenie gardła),
• opryszczka jamy ustnej,
• kandydoza jamy ustnej i skóry,
• neutropenia (obniżenie liczby białych krwinek),
• reakcje alergiczne, w tym pokrzywka i rzadko anafilaksja,
• ból głowy,
• zapalenie spojówek,
• wodnisty wyciek z nosa,
• biegunka i nudności,
• zmęczenie.

W badaniach klinicznych nie odnotowano poważnych skutków przedawkowania sekukinumabu nawet przy bardzo wysokich dawkach podawanych dożylnie. W przypadku podejrzenia przedawkowania należy uważnie obserwować pacjenta pod kątem objawów niepożądanych i zastosować odpowiednie leczenie wspomagające.