Wemurafenib

Niezalecane jednoczesne stosowanie ze względu na ryzyko poważnych zaburzeń hematologicznych. Monitorowanie parametrów morfologii krwi.

Rozważenie modyfikacji dawkowania.

Monitorowanie parametrów morfologii krwi. Rozważenie modyfikacji dawkowania.

Rozważenie modyfikacji dawkowania.Monitorowanie morfologii krwi oraz obserwacja objawów nasilonej toksyczności.

Monitorowanie stężenia digoksyny w surowicy. Rozważenie modyfikacji dawkowania.

Kontrola kliniczna w trakcie jednoczesnego leczenia cytotoksycznego ze względu na możliwość niezidentyfikowanych interakcji.

Monitorowanie skuteczności terapii przeciwnowotworowej. Rozważenie modyfikacji dawkowania.Obserwacja w kierunku toksyczności hematologicznej.

Monitorowanie stężenia leku przeciwnowotworowego w surowicy oraz kontrola kliniczna skuteczności i działań niepożądanych. Rozważenie modyfikacji dawkowania.

Monitorowanie działań niepożądanych.

Monitorowanie skuteczności działania midazolamu; Rozważenie modyfikacji dawkowania.

Rozważenie modyfikacji dawkowania.Monitorowanie stężenia leku przeciwnowotworowego w osoczu oraz kontrola kliniczna pod kątem działań niepożądanych.

Monitorowanie głębokości blokady nerwowo-mięśniowej. Rozważenie modyfikacji dawkowania.

Monitorowanie w trakcie jednoczesnego stosowania.

Monitorowanie parametrów morfologii krwi.

Monitorowanie skuteczności i bezpieczeństwa terapii przeciwnowotworowej. Rozważenie modyfikacji dawkowania.

Rozważenie modyfikacji dawkowania.Monitorowanie kliniczne.

Brak szczególnych zaleceń.

Brak szczególnych zaleceń.

Brak szczególnych zaleceń.

Jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane. Zahamowanie czynności szpiku stanowi przeciwwskazanie do stosowania chloropromazyny.

Jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane.

Jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko poważnych powikłań immunologicznych.

Kontrola obrazu krwi obwodowej.

Jednoczesne stosowanie haloperidolu z lekami przeciwnowotworowymi wydłużającymi odstęp QTc jest przeciwwskazane.

Monitorowanie parametrów krzepnięcia (INR).

Jednoczesne stosowanie może być przeciwwskazane ze względu na ryzyko ciężkiej mielosupresji.

Jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane.

Unikanie jednoczesnego stosowania z innymi lekami cytotoksycznymi, jeśli to możliwe. Monitorowanie pod kątem objawów mielosupresji i kardiotoksyczności.

Jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane.

Monitorowanie wskaźnika INR podczas jednoczesnego stosowania tych leków z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi.

Jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane.

Jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane ze względu na poważne zagrożenie dla życia pacjenta.

Jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane.

Niezalecane jednoczesne stosowanie. Monitorowanie parametrów hematologicznych.

Monitorowanie parametrów hematologicznych w czasie pierwszych dwóch cykli leczenia. Przy jednoczesnym stosowaniu fenytoiny uwzględnienie możliwości zaostrzenia drgawek.

Monitorowanie pod kątem nasilonych działań toksycznych podczas terapii skojarzonej.

Niezalecane stosowanie filgrastymu w okresie 24 godzin przed podaniem oraz 24 godzin po zakończeniu podawania wemurafenibu.

Monitorowanie pod kątem nasilonych działań niepożądanych, które mogą występować częściej i mieć cięższy przebieg niż w przypadku stosowania samego hydroksykarbamidu.

Monitorowanie działań niepożądanych oraz kontrola parametrów morfologii krwi.

Niezalecane jednoczesne stosowanie. Czasowy związek podawania mitomycyny z innymi cytostatykami stanowi przeciwwskazanie względne. Monitorowanie parametrów hematologicznych.

Profilaktyka przeciwzakrzepowa podczas jednoczesnej chemioterapii ze względu na zwiększone ryzyko powikłań zatorowo-zakrzepowych.

Stosowanie jednoczesne tylko po ocenie bilansu korzyści i ryzyka. Monitorowanie stanu pacjenta.

Niezalecane jednoczesne stosowanie. W przypadku jednoczesnego stosowania z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi: monitorowanie INR.

Monitorowanie parametrów krzepnięcia krwi (INR).

Kontrola kliniczna pod kątem nasilonych działań niepożądanych.

Monitorowanie funkcji oddechowych.

Monitorowanie wyników badań obrazowych pod kątem zmian w dystrybucji radiofarmaceutyku mogących wpływać na skuteczność diagnostyczną badania.

Monitorowanie parametrów morfologii krwi.

Brak danych klinicznych dotyczących jednoczesnego stosowania tej kombinacji.

Monitorowanie parametrów hematologicznych podczas jednoczesnego stosowania oraz gdy epirubicyna jest stosowana po wcześniejszej terapii wemurafenibem.

Unikanie jednoczesnego stosowania wemurafenibu na skórę w miejscu aplikacji estrogenu.

Monitorowanie INR podczas jednoczesnego stosowania z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi, ze względu na zwiększone ryzyko zakrzepicy.

Brak danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności jednoczesnego stosowania.

Monitorowanie w kierunku nasilenia działań niepożądanych, szczególnie mielosupresji i biegunki.

Kontrola kliniczna pod kątem nasilenia działań niepożądanych.

Kontrola kliniczna pod kątem potencjalnych interakcji.

Monitorowanie kliniczne pod kątem nasilonych działań niepożądanych podczas jednoczesnego stosowania.

Monitorowanie pacjenta podczas badań diagnostycznych z użyciem makrosalbu technetu(99mTc). Uwzględnienie możliwości zmienionych wyników podczas interpretacji badań.

Monitorowanie odpowiedzi klinicznej oraz możliwość modyfikacji schematu leczenia.

Monitorowanie pacjenta pod kątem przedłużonego działania zwiotczającego miwakurium.

Przed rozpoczęciem leczenia ranitydyną wykluczenie nowotworowego charakteru choroby, szczególnie przy nowych lub zmienionych dolegliwościach dyspeptycznych oraz przy chudnięciu.

Monitorowanie stężenia elektrolitów.

Uwzględnienie możliwości nieuwidocznienia pęcherzyka żółciowego lub wyniku fałszywie ujemnego w scyntygrafii pęcherzyka żółciowego u pacjentów otrzymujących chemioterapię dotętniczą wątrobową. W diagnostyce pęcherzyka…

Monitorowanie funkcji oddechowych oraz gotowość do wydłużonego czasu działania zwiotczającego suksametonium i dłuższego wspomagania oddychania.

Monitorowanie parametrów hematologicznych podczas jednoczesnej terapii.

Brak istotności klinicznej.

Brak szczególnych zaleceń.

Brak istotności klinicznej.