Fibrynogen ludzki

• Nadwrażliwość na fibrynogen ludzki lub inne składniki preparatu
• Podawanie donaczyniowe preparatów przeznaczonych do miejscowego użycia
• Stosowanie miejscowych preparatów fibrynogenu w leczeniu ciężkiego krwawienia z tętnicy

Fibrynogen ludzki może być stosowany u dzieci i dorosłych, jednak należy zachować ostrożność u osób z chorobami serca, wątroby, u noworodków oraz osób z ryzykiem zakrzepicy. Preparaty pochodzenia ludzkiego są poddawane szczegółowym testom w kierunku wirusów, ale istnieje minimalne ryzyko przeniesienia czynników zakaźnych. Brak danych o wpływie na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Osoby z niewydolnością nerek lub wątroby powinny być szczególnie monitorowane podczas terapii.

Stosowanie fibrynogenu ludzkiego w ciąży powinno być dokładnie rozważone, ponieważ produkty pochodzenia ludzkiego wiążą się z minimalnym ryzykiem przeniesienia infekcji, a zakażenie niektórymi wirusami może być groźne dla płodu.

Fibrynogen ludzki może być stosowany u dzieci, także od pierwszych dni życia, zarówno w terapii niedoborów, jak i w zabiegach chirurgicznych. Dawki dobiera się indywidualnie, a skuteczność i bezpieczeństwo potwierdzono w badaniach klinicznych.

Brak danych wskazujących, by fibrynogen ludzki wpływał na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi maszyn.

Fibrynogen ludzki pod wpływem trombiny przekształca się w fibrynę, tworząc stabilny skrzep, który zatrzymuje krwawienie. Proces ten zachodzi naturalnie w organizmie, a podanie preparatu pozwala na szybkie uzupełnienie niedoboru lub wzmocnienie krzepnięcia podczas operacji.

• Leczenie krwawień u osób z wrodzonym niedoborem fibrynogenu lub afibrynogenemią
• Profilaktyka okołooperacyjna krwawień u osób z hipo- lub afibrynogenemią
• Wspomaganie hemostazy podczas zabiegów chirurgicznych, gdy standardowe metody są niewystarczające
• Wzmocnienie szwów oraz uszczelnienie tkanek w chirurgii naczyniowej i neurochirurgii

Dawkowanie jest indywidualnie dobierane w zależności od potrzeb pacjenta, stopnia niedoboru fibrynogenu i sytuacji klinicznej. Najczęściej stosuje się dawki ok. 70 mg/kg masy ciała podawane dożylnie, a w przypadku preparatów miejscowych – ilość produktu dobiera chirurg w zależności od wielkości rany.

• Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji (1 g fibrynogenu ludzkiego na fiolkę, po rekonstytucji ok. 20 mg/ml)
• Matryca z klejem do tkanek (5,5 mg fibrynogenu ludzkiego na cm², w połączeniu z trombiną ludzką)
• Roztwory do sporządzania kleju do tkanek (80 mg/ml fibrynogenu ludzkiego w połączeniu z trombiną 500 j.m./ml)

Fibrynogen ludzki występuje samodzielnie oraz w połączeniu z trombiną ludzką w preparatach miejscowych, które są stosowane podczas zabiegów chirurgicznych.

• Reakcje alergiczne, w tym wstrząs anafilaktyczny
• Zakrzepica i inne powikłania zakrzepowo-zatorowe
• Gorączka
• Miejscowe reakcje w miejscu podania (np. ból, obrzęk)
• Nudności, wysypka, świąd

Przedawkowanie może zwiększać ryzyko zakrzepicy i innych powikłań zakrzepowo-zatorowych. W razie podejrzenia przedawkowania konieczne jest monitorowanie stanu pacjenta i wdrożenie leczenia objawowego. Nie zgłoszono przypadków przedawkowania w przypadku preparatów miejscowych.