Produkt leczniczy powinien być przepisywany wyłącznie przez wykwalifikowanego lekarza z doświadczeniem w odpowiednim stosowaniu terapii przeciwnowotworowej. Powinien go podawać wyłącznie odpowiednio wykwalifikowany fachowy personel medyczny. Zalecana dawka erybuliny w postaci gotowego do użycia roztw. wynosi 1,23 mg/m² pc., którą należy podać dożylnie w ciągu 2-5 minut, w 1. i 8. dniu każdego 21-dniowego cyklu. Uwaga: zalecana dawka odnosi się do części zasadowej substancji czynnej (erybuliny). Wyliczenie indywidualnej dawki, jaką należy podać pacjentowi, należy przeprowadzić w oparciu o moc gotowego do użycia roztw. zawierającego 0,44 mg/ml erybuliny oraz zalecaną dawkę wynoszącą 1,23 mg/m² pc.. Przedstawione poniżej zalecenia dotyczące zmniejszenia dawki przedstawione są również jako dawka erybuliny, jaką należy podać w oparciu o moc gotowego do użycia roztw. W głównych badaniach, odpowiadających im publikacjach oraz w niektórych innych regionach np. w Stanach Zjednoczonych i Szwajcarii, zalecana dawka wyrażona jest w oparciu o formę soli (erybuliny mezylan). U pacjentów mogą wystąpić nudności i wymioty. Należy rozważyć profilaktyczne zastosowanie leków przeciwwymiotnych, w tym kortykosteroidów. Opóźnienie podania dawki w trakcie leczenia. W poniższych przypadkach podanie produktu leczniczego należy wstrzymać w 1. i 8. dniu: bezwzględna liczba neutrofili (ANC) < x 10⁹ /l; płytki krwi <75 x 10⁹ /l; toksyczność niehematologiczna 3. lub 4. stopnia. Zmniejszenie dawki w trakcie leczenia. Działanie niepożądane, które wystąpiło po poprzednim podaniu erybuliny. Hematologiczne. ANC <0,5 x 10⁹/l trwająca dłużej niż 7 dni: zalecana dawka erybuliny 0,97 mg/m² pc. Neutropenia o wartości ANC <1 x 10⁹/l, z gorączką lub zakażeniem: zalecana dawka erybuliny 0,97 mg/m² pc. Trombocytopenia z liczbą płytek krwi <25 x 10⁹/l: zalecana dawka erybuliny 0,97 mg/m² pc. Trombocytopenia z liczbą płytek krwi <50 x 10⁹/l z krwotokiem lub wymagająca transfuzji krwi lub płytek krwi: zalecana dawka erybuliny 0,97 mg/m² pc. Niehematologiczne. Jakakolwiek reakcja 3. lub 4. stopnia w poprzednim cyklu: zalecana dawka erybuliny 0,97 mg/m² pc. Nawrót któregokolwiek z wymienionych wyżej działań niepożądanych - hematologicznych lub niehematologicznych. Pomimo zmniejszenia dawki do 0,97 mg/m² pc.:zalecana dawka erybuliny 0,62 mg/m² pc. Pomimo zmniejszenia dawki do 0,62 mg/m² pc.: rozważyć przerwanie leczenia. Dawki erybuliny nie należy ponownie zwiększać po jej zmniejszeniu. Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby. Zaburzenia czynności wątroby spowodowane przerzutami. Zalecana dawka erybuliny u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa A w skali Child-Pugh) wynosi 0,97 mg/m² pc. podane dożylnie w ciągu 2 do 5 minut, w 1. i 8. dniu 21-dniowego cyklu. Zalecana dawka erybuliny u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa B w skali Child-Pugh) wynosi 0,62 mg/m² pc. podane dożylnie w ciągu 2-5 minut, w 1. i 8. dniu 21-dniowego cyklu. Nie przeprowadzono badań w ciężkich zaburzeniach czynności wątroby (klasa C w skali Child-Pugh), należy się jednak spodziewać, że w przypadku stosowania erybuliny u takich pacjentów konieczne jest większe zmniejszenie dawki. Zaburzenia czynności wątroby spowodowane marskością wątroby. Nie przeprowadzono badań w tej grupie pacjentów. Dawki wymienione powyżej mogą być stosowane w łagodnym i umiarkowanym zaburzeniu czynności, zaleca się jednak ścisłą kontrolę, ponieważ może zajść konieczność ponownego dostosowania dawkowania. Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek. U niektórych pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (Cl_Cr <50 ml/min) może wystąpić zwiększenie ekspozycji na erybulinę i może zajść konieczność zmniejszenia dawki. U wszystkich pacjentów z zaburzeniami nerek zaleca się ostrożność i ścisłą kontrolę. Pacjenci w podeszłym wieku. Brak szczególnych zaleceń dotyczących dostosowania dawkowania w zależności od wieku pacjenta. Dzieci i młodzież. Stosowanie erybuliny u dzieci i młodzieży nie jest właściwe we wskazaniu: rak piersi. Stosowanie erybuliny u dzieci i młodzieży nie jest właściwe we wskazaniu: mięsak tkanek miękkich.

Produkt leczniczy jest przeznaczony do podawania dożylnego. Dawkę można rozcieńczyć w objętości do 100 ml roztw. do wstrzyk. chlorku sodu, 9 mg/ml (0,9%). Nie należy rozcieńczać w 5% roztwo. glukozy do wlewów. Instrukcje dotyczące rozcieńczania produktu leczniczego przed podaniem, patrz ChPL. Przed podaniem produktu leczniczego należy upewnić się czy jest odpowiedni obwodowy dostęp żylny lub drożny dostęp centralny żylny. Brak dowodów na powodowanie pęcherzy lub działanie drażniące erybuliny mezylanu. W przypadku wynaczynienia należy prowadzić leczenie objawowe. Informacje dotyczące obchodzenia się z produktami leczniczymi cytotoksycznymi, patrz ChPL.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą; karmienie piersią.

Mielosupresja jest zależna od dawki i początkowo przejawia się jako neutropenia. U wszystkich pacjentów, przed podaniem każdej dawki erybuliny, należy kontrolować pełną morfologię krwi. Leczenie erybuliną można rozpocząć jedynie u pacjentów z ANC ≥1,5 x 10⁹/l oraz liczbą płytek krwi >100 x 10⁹/l. Gorączka neutropeniczna wystąpiła u <5% pacjentów leczonych erybuliną. Pacjenci, u których wystąpiła gorączka neutropeniczna, ciężka neutropenia lub trombocytopenia powinni być leczeni zgodnie z zaleceniami zawartymi w ChPL. U pacjentów z aktywnością aminotransferazy alaninowej (AlAT) i aminotransferazy asparaginianowej (AspAT) >3 x górnej granicy normy (GGN) częściej występowała neutropenia 4. stopnia oraz gorączka neutropeniczna. Chociaż dane są ograniczone, również u pacjentów ze stężeniem bilirubiny > 1,5 x GGN częściej występowała neutropenia 4. stopnia oraz gorączka neutropeniczna. Zgłaszano śmiertelne przypadki gorączki neutropenicznej, posocznicy z neutropenią, posocznicy oraz wstrząsu septycznego. Ciężką neutropenię można opanować, stosując czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów (G-CSF) lub produkt leczniczy równoważny, według uznania lekarza prowadzącego, zgodnie z odpowiednimi wytycznymi. Pacjentów należy ściśle kontrolować w kierunku wystąpienia objawów ruchowej i czuciowej neuropatii obwodowej. Wystąpienie ciężkiej neurotoksyczności obwodowej wymaga wstrzymania podania lub zmniejszenia dawW badaniach klinicznych pacjenci, u których w chwili rozpoczęcia badania występowała neuropatia większa niż 2. stopnia, byli wykluczeni. Natomiast u pacjentów, u których w chwili rozpoczęcia badania występowała neuropatia 1. oraz 2. stopnia, nie występowały częściej dodatkowe objawy lub nasilenie istniejących objawów w porównaniu do pacjentów, u których w chwili rozpoczęcia badania nie występowała neuropatia. W niekontrolowanym, otwartym badaniu EKG u 26 pacjentów obserwowano wydłużenie odstępu QT, niezależne od stężenia erybuliny, w 8. dniu, bez obserwacji wydłużenia odstępu QT w 1. dniu. W razie rozpoczęcia leczenia zaleca się kontrolę EKG u pacjentów z wrodzoną niewydolnością serca, bradyarytmiami lub u pacjentów leczonych równocześnie lekami, o których wiadomo, że wydłużają odstęp QT, w tym, leki przeciwarytmiczne klasy Ia i III oraz u pacjentów z zaburzeniami elektrolitów. Przed rozpoczęciem podawania erybuliny należy skorygować hipokaliemię, hipokalcemię i hipomagnezemię i okresowo monitorować wartości tych elektrolitów w trakcie leczenia. Należy unikać stosowania erybuliny u pacjentów z wrodzonym zespołem wydłużonego odstępu QT. Produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na ml, to znaczy produkt leczniczy uznaje się za „wolny od sodu” Ten produkt leczniczy zawiera 39,5 mg etanolu na ml. Fiol. 2 ml: ten produkt leczniczy zawiera 79 mg alkoholu (etanolu) w każdej fiol. Ilość alkoholu w 2 ml tego produktu leczniczego jest równoważna mniej niż 2 ml piwa lub 1 ml wina. Fiol. 3 ml: ten produkt leczniczy zawiera 118,5 mg alkoholu (etanolu) w każdej fiolce. Ilość alkoholu w 3 ml tego produktu leczniczego jest równoważna mniej niż 3 ml piwa lub 1 ml wina. Mała ilość alkoholu w tym produkcie leczniczym nie będzie powodowała zauważalnych skutków. Produkt leczniczy może powodować takie działania niepożądane jak zmęczenie i zawroty głowy, które mogą wywierać niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Należy poinformować pacjenta, aby nie prowadził pojazdów i nie obsługiwał maszyn, jeżeli czuje się zmęczony lub ma zawroty głowy.

Erybulina jest wydalana głównie (do 70%) z żółcią. Nie jest znane białko transportowe uczestniczące w tym procesie. Erybulina nie jest substratem nośnika białka oporności raka piersi (BCRP), anionów organicznych (OAT1, OAT3, OATP1B1, OATP1B3), białka oporności wielolekowej (MRP2, MRP4) ani pompy eksportu soli kwasów żółciowych (BSEP). Interakcje erybuliny z innymi produktami leczniczymi będącymi inhibitorami lub induktorami CYP3A4 nie powinny wystąpić. Ketokonazol, będący inhibitorem CYP3A4 oraz glikoproteiny P (P-gp), ani ryfampicyna, będąca induktorem CYP3A4, nie wpływały na ekspozycję na erybulinę (AUC, C_max). Badania in vitro wskazują, że erybulina jest słabym inhibitorem enzymu CYP3A4, ważnego w metabolizmie produktów leczniczych. Nie są dostępne dane z badań in vivo. Podczas jednoczesnego stosowania substancji o wąskim oknie terapeutycznym oraz substancji, które są usuwane głównie w wyniku metabolizmu przez CYP3A4 (np. alfentanyl, cyklosporyna, ergotamina, fentanyl, pimozyd, chinidyna, syrolimus, takrolimus) należy zachować ostrożność oraz zaleca się ścisłą kontrolę pacjenta w celu wykrycia zdarzeń niepożądanych. Erybulina w stężeniach mających zastosowanie w praktyce klinicznej nie hamuje enzymów CYP1A2, 2B6, 2C8, 2C9, 2C19, 2D6 ani 2E1. Erybulina, w stężeniach mających znaczenie kliniczne, nie hamowała aktywności białek transportowych BCRP, OCT1, OCT2, OAT1, OAT3, OATP1B1 ani OATP1B3.

Brak danych dotyczących stosowania erybuliny u kobiet w ciąży. Erybulina wykazuje działanie embriotoksyczne, fetotoksyczne i teratogenne u szczurów. Produkt leczniczy może być stosowany w okresie ciąży, tylko w razie wyraźnej konieczności i po uprzedniej dokładnej ocenie korzyści dla matki oraz ryzyka dla płodu. Kobiety w wieku rozrodczym muszą być poinformowane o konieczności unikania zajścia w ciążę podczas stosowania przez nie produktu leczniczego oraz o konieczności stosowania wysoce skutecznej metody antykoncepcji w trakcie leczenia produktem leczniczym oraz przez 7 m-cy po okresie leczenia. Mężczyźni mający partnerki w wieku rozrodczym muszą być poinformowani o konieczności niepłodzenia dzieci podczas przyjmowania produktu leczniczego i muszą stosować skuteczne metody antykoncepcji w trakcie leczenia produktem leczniczym oraz przez 4 m-ce po okresie leczenia. Nie wiadomo, czy erybulina/metabolity przenikają do mleka ludzkiego lub mleka zwierzęcego. Nie można wykluczyć zagrożenia dla noworodków/niemowląt i dlatego produktu leczniczego nie wolno stosować w okresie karmienia piersią. U szczurów i psów obserwowano toksyczny wpływ na jądra. Przed leczeniem mężczyźni powinni poszukać informacji na temat możliwości konserwacji nasienia, ze względu na nieodwracalną bezpłodność, którą może spowodować leczenie produktem leczniczym.

Do najczęściej obserwowanych działań niepożądanych występujących w związku ze stosowaniem produktu leczniczego należy supresja szpiku kostnego, co objawia się jako neutropenia, leukopenia, niedokrwistość, trombocytopenia oraz powiązane zakażenia. Zgłaszano również rozwój lub nasilenie się występującej wcześniej neuropatii obwodowej. Pośród działań niepożądanych występuje również toksyczność w kierunku układu pokarmowego, co objawia się jako zaburzenia łaknienia, nudności, wymioty, biegunka, zaparcia oraz zapalenie jamy ustnej. Inne działania niepożądane to: zmęczenie, łysienie, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych, posocznica oraz ból mięśniowo-szkieletowy. O ile inaczej nie zapisano, poniżej przedstawiono częstość działań niepożądanych obserwowanych u pacjentów z rakiem piersi oraz mięsakami tkanek miękkich, którzy otrzymali zalecaną dawkę w badaniach klinicznych II i III fazy. Zakażenia i zarażenia pasożytnicze: (często) zakażenie układu moczowego (8,5%) (G3/4: 0,7%), zapalenie płuc (1,6%) (G3/4: 1,0%), kandydoza jamy ustnej, opryszczka jamy ustnej, infekcja górnych dróg oddechowych, zapalenie nosogardła, nieżyt nosa, półpasiec; (niezbyt często) posocznica (0,5%) (G3/4: 0,5%), posocznica z neutropenią (0,2%) (G3/4: 0,2%), wstrząs septyczny (0,2%) (G3/4: 0,2%). Zaburzenia krwi i układu chłonnego: (bardzo często) neutropenia (53,6%) (G3/4: 46,0%), leukopenia (27,9%) (G3/4: 17,0%), niedokrwistość (21,8%) (G3/4: 3,0%); (często) limfopenia (5,7%) (G3/4: 2,1%), gorączka neutropeniczna (4,5%) (G3/4: 4,4%), trombocytopenia (4,2%) (G3/4: 0,7%); (rzadko lub nieznana) rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe. Zaburzenia metabolizmu i odżywiania: (bardzo często) zmniejszony apetyt (22,5%) (G3/4: 0,7%); (często) hipokaliemia (6,8%) (G3/4: 2,0%), hipomagnezemia (2,8%) (G3/4: 0,3%), odwodnienie (2,8%) (G3/4: 0,5%), hiperglikemia, hipofosfatemia, hipokalcemia. Zaburzenia psychiczne: (często) bezsenność, depresja. Zaburzenia układu nerwowego: (bardzo często) neuropatia obwodowac (35,9%) (G3/4: 7,3%) ból głowy (17,5%) (G3/4: 0,7%); (często) zaburzenia smaku, zawroty głowy (9,0%) (G3/4: 0,4%), hipestezja, letarg, neurotoksyczność. Zaburzenia oka: (często) zwiększone łzawienie (5,8%) (G3/4: 0,1%), zapalenie spojówek. Zaburzenia ucha i błędnika: (często) zawroty głowy, szumy uszne. Zaburzenia serca: (często) częstoskurcz. Zaburzenia naczyniowe: (często) uderzenia gorąca, zatorowość płucna (1,3%) (G3/4: 1,1%); (niezbyt często) zakrzepica żył głębokich. Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia: (bardzo często) duszność (15,2%) (G3/4: 3,5%), kaszel (15,0%) (G3/4: 0,5%); (często) ból jamy ustnej i gardła, krwawienie z nosa, nieżyt nosa; (niezbyt często) śródmiąższowa choroba płuc (0,2%) (G3/4: 0,1%). Zaburzenia żołądka i jelit: (bardzo często) nudności (35,7%) (G3/4: 1,1%), zaparcie (22,3%) (G3/4: 0,7%), biegunka (18,7%) (G3/4: 0,8%), wymioty (18,1%) (G3/4: 1,0%); (często) ból brzucha, zapalenie jamy ustnej (11,1%) (G3/4: 1,0%), suchość ust, niestrawność (6,5%) (G3/4: 0,3%), refluks żołądkowo-przełykowy, wzdęcie brzucha; (niezbyt często) owrzodzenie jamy ustnej, zapalenie trzustki. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych: (często) zwiększona aktywność aminotransferazy asparaginianowej (7,7%) (G3/4: 1,4%), zwiększona aktywność aminotransferazy alaninowej (7,6%) (G3/4: 1,9%), zwiększona aktywność transferazy gammaglutamylowej (1,7%) (G3/4: 0,9%), hiperbilirubinemia (1,4%) (G3/4: 0,4%); (niezbyt często) hepatotoksyczność (0,8%) (G3/4: 0,6%). Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: (bardzo często) utrata włosów; (często) wysypka (4,9%) (G3/4: 0,1%), świąd (3,9%) (G3/4: 0,1%), choroby paznokci, nocne poty, suchość skóry, rumień, nadmierne pocenie się, erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa 1,0%) (G3/4: 0,1%); (niezbyt często) obrzęk naczynioruchowy; (rzadko lub nieznana) zespół Stevens-Johnsona /toksyczna nekroliza naskórka. Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej: (bardzo często) ból stawów i mięśni (20,4%) (G3/4: 1,0%), ból pleców (12,8%) (G3/4: 1,5%), ból kończyn (10,0%) (G3/4: 0,7%); (często) ból kości (6,7%) (G3/4: 1,2%), skurcz mięśni (5,3%) (G3/4: 0,1%), ból mięśniowo-szkieletowy, mięśniowo-szkieletowy ból klatki piersiowej, osłabienie mięśniowe. Zaburzenia nerek i dróg moczowych: (często) bolesne oddawanie moczu; (niezbyt często) krwiomocz, białkomocz, niewydolność nerek. Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania: (bardzo często) zmęczenie/astenia (53,2%) (G3/4: 7,7%), gorączka (21,8%) (G3/4: 0,7%); (często) zapalenie błon śluzowych (6,4%) (G3/4: 0,9%), obrzęk obwodowy, ból, dreszcze, ból w klatce piersiowej, choroba grypopodobna. Badania diagnostyczne: (bardzo często) zmniejszenie mc. (11,4%) (G3/4: 0,4%), szczegóły patrz ChPL. W ujęciu ogólnym profil bezpieczeństwa był podobny w grupach pacjentów z nowotworem piersi oraz mięsakiem tkanek miękkich. Obserwowana neutropenia była przemijająca i nie kumulowała się, średni czas minimalnego spadku liczby neutrofili wynosił 13 dni, natomiast średni czas wyleczenia ciężkiej neutropenii (<0,5 x 10⁹/l) wynosił 8 dni. Liczba neutrofili <0,5 x 10⁹/l, utrzymująca się dłużej niż 7 dni, wystąpiła u 13% pacjentów z rakiem piersi leczonych erybuliną w badaniu EMBRACE. Neutropenię zgłoszono jako zdarzenie niepożądane zaistniałe w trakcie leczenia (ang. TEAE) u 151 z 404 pacjentów z grupy z mięsakiem (37,4% dla wszystkich stopni), w porównaniu do 902 z 1559 pacjentów z grupy z rakiem piersi (57,9% dla wszystkich stopni). Łączne częstości TEAE oraz nieprawidłowości w liczbie neutrofili wynosiły odpowiednio 307/404 (76,0%) oraz 1314/1559 (84,3%). Mediana czasu trwania leczenia wynosiła 12,0 tyg. dla pacjentów z mięsakiem oraz 15,9 tyg. dla pacjentów z rakiem piersi. Zgłaszano śmiertelne przypadki gorączki neutropenicznej, posocznicy z neutropenią, posocznicy oraz wstrząsu septycznego. Wśród 1963 pacjentów z rakiem piersi lub mięsakiem tkanek miękkich, którzy otrzymywali erybulinę w dawce stosowanej w badaniach klinicznych, wystąpił jeden przypadek śmiertelny posocznicy z neutropenią (0,1%) oraz jeden przypadek śmiertelny gorączki neutropenicznej (0,1%). Ponadto, wystąpiły 3 przypadki śmiertelne posocznicy (0,2%) oraz jeden wstrząsu septycznego (0,1%). Ciężką neutropenię można opanować, podając G-CSF lub produkt leczniczy równoważny, według uznania lekarza prowadzącego, zgodnie z odpowiednimi wytycznymi. Czynnik G-CSF otrzymywało 18% lub 13% pacjentów leczonych erybuliną w 2 badaniach klinicznych III fazy dotyczących raka piersi (odpowiednio badanie 305 oraz 301). W badaniu III fazy dotyczącym mięsaka (badanie 309), 26% pacjentów leczonych erybuliną otrzymywało G-CSF. Neutropenia spowodowała przerwanie leczenia u <1% pacjentów otrzymujących erybulinę. Zgłaszano przypadki rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego, zazwyczaj w połączeniu z neutropenią i/lub sepsą. Najczęściej występującym działaniem niepożądanym u 1559 pacjentów z rakiem piersi, które było powodem przerwania leczenia erybuliną, była neuropatia obwodowa (3,4%). Średni czas do wystąpienia neuropatii obwodowej 2. stopnia wynosił 12,6 tyg. (po 4 cyklach leczenia). Spośród 404 pacjentów z mięsakiem, 2 pacjentów przerwało leczenie erybuliną w związku z wystąpieniem neuropatii obwodowej. Mediana czasu do progresji do neuropatii obwodowej 2. stopnia wynosiła 18,4 tyg. Rozwój neuropatii obwodowej 3. i 4. stopnia wystąpił u 7,4% pacjentów z rakiem piersi oraz 3,5% pacjentów z mięsakiem. W badaniach klinicznych prawdopodobieństwo wystąpienia lub nasilenia objawów u pacjentów, u których występowała neuropatia w chwili rozpoczęcia badania, było takie same jak u pacjentów, u których w chwili rozpoczęcia badania nie występowała neuropatia. U pacjentów z rakiem piersi, u których w chwili rozpoczęcia badania występowała neuropatia 1. lub 2. stopnia, częstość wystąpienia, wynikającej z leczenia neuropatii 3. stopnia wynosiła 14%. U niektórych pacjentów, u których przed rozpoczęciem leczenia erybuliną stwierdzono prawidłową/nieprawidłową aktywność enzymów wątrobowych, po rozpoczęciu leczenia erybulinązgłaszano zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych. W przypadku większości pacjentów należących do tej grupy takie zwiększenie aktywności obserwowano na wczesnym etapie leczenia erybuliną, w 1.-2. cyklu leczenia. Zakładano, że nie jest to objaw toksyczności, ale jest to prawdopodobnie efekt adaptacji wątroby do leczenia, jednakże u większości pacjentów zgłaszano również hepatotoksyczność. Spośród 1559 pacjentów z rakiem piersi poddanych leczeniu erybuliną w zalecanej dawce 283 pacjentów (18,2%) było w wieku ≥65 lat. Spośród 404 pacjentów z mięsakiem poddanych leczeniu erybuliną 90 pacjentów (22,3%) było w wieku ≥65 lat. Profil bezpieczeństwa erybuliny u pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat) był podobny jak u pacjentów w wieku <65 lat, poza przypadkami astenii/zmęczenia. W tych przypadkach częstość wstępowania wzrastała z wiekiem. Nie ma konieczności zmiany dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku. U pacjentów z aktywnością AlAT i AspAT >3 x GGN częściej występowała neutropenia 4. stopnia oraz gorączka neutropeniczna. Chociaż dane są ograniczone, również u pacjentów ze stężeniem bilirubiny >1,5 x GGN częściej występowała neutropenia 4. stopnia oraz gorączka neutropeniczna. Przeprowadzono 3 badania otwarte, badania 113, 213 i 223 u dzieci i młodzieży z opornymi lub nawrotowymi guzami litymi i chłoniakami, ale z wyłączeniem guzów ośrodkowego układu nerwowego (OUN). Bezpieczeństwo stosowania erybuliny w monoterapii oceniano u 43 pacjentów, którzy otrzymywali dawkę do 1,58 mg/m² pc. w dniach 1. i 8. 21-dniowego cyklu (badania 113 i 223). Bezpieczeństwo stosowania erybuliny w skojarzeniu z irynotekanem oceniano również u 40 pacjentów, którzy otrzymywali erybulinę w dawce 1,23 mg/m² pc. w dniach 1. i 8. oraz irynotekan w dawce 20 lub 40 mg/m² pc. w dniach od 1. do 5. 21-dniowego cyklu lub w dawce 100 lub 125 mg/m² pc. w dniach 1. i 8. 21-dniowego cyklu (badanie 213). W badaniu 113 (faza I) najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi produktu leczniczego były: zmniejszenie liczby białych krwinek, zmniejszenie liczby limfocytów, niedokrwistość i zmniejszenie liczby neutrofili. W badaniu 213 (faza I/II) najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi produktu leczniczego były: neutropenia (faza I) oraz biegunka i zmniejszenie liczby neutrofili (faza II). W badaniu 223 (faza II) najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi produktu leczniczego były: zmniejszenie liczby neutrofili, niedokrwistość i zmniejszenie liczby białych krwinek. Profil bezpieczeństwa stosowania erybuliny w monoterapii lub w skojarzeniu z chlorowodorkiem irynotekanu w tej populacji dzieci i młodzieży był zgodny ze znanym profilem bezpieczeństwa każdego z badanych produktów leczniczych w populacji dorosłych pacjentów.

W jednym przypadku przedawkowania pacjent nieumyślnie otrzymał 7,6 mg erybuliny (około 4-krotność planowanej dawki), co wywołało reakcję nadwrażliwości (3. stopnia) w 3. dniu oraz neutropenię (3. stopnia) w 7. dniu. Obydwa działania niepożądane ustąpiły po zastosowaniu leczenia podtrzymującego. Nie jest znane antidotum na przedawkowanie erybuliny. W przypadku przedawkowania należy ściśle kontrolować stan pacjenta. Postępowanie w przypadku przedawkowania powinno obejmować leczenie podtrzymujące mające na celu leczenie widocznych objawów.

Erybuliny mezylan to inhibitor dynamicznej niestabilności mikrotubul, należący do klasy halichondrynowych leków przeciwnowotworowych. Erybulina jest strukturalnie uproszczonym syntetycznym analogiem halichondryny B, naturalnej substancji wyizolowanej z gąbek morskich Halichondria okadai. Erybulina hamuje fazę wzrostu mikrotubul bez wpływu na fazę skracania oraz rozdziela tubulinę na nieproduktywne agregaty. Erybulina działa poprzez mechanizm antymitotyczny bazujący na tubulinie, prowadzący do blokady cyklu komórkowego w fazie G2/M, rozerwania wrzeciona mitotycznego i w końcu apoptotycznej śmierci komórki w wyniku przedłużającej się i nieodwracalnej blokady mitozy.

1 ml zawiera erybuliny mezylan w ilości odpowiadającej 0,44 mg erybuliny. 1 fiol. z 2 ml roztw. zawiera erybuliny mezylan w ilości odpowiadającej 0,88 mg erybuliny. 1 fiol. z 3 ml roztw. zawiera erybuliny mezylan w ilości odpowiadającej 1,32 mg erybuliny.