Badania dotyczące interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych. Ponieważ trabektedyna jest głównie metabolizowana przez CYP3A4, stężenia trabektedyny w osoczu może ulec zwiększeniu u pacjentów jednocześnie otrzymujących leki, które potencjalnie hamują działanie tego izoenzymu. Natomiast jednoczesne podawanie trabektedyny z silnymi lekami indukującymi CPY3A4 może zwiększać klirens metaboliczny trabektedyny. 2 badania I fazy interakcji z innymi lekami in vivo potwierdziły kierunki zwiększania i zmniejszania stężenia trabektedyny w przypadku podawania odpowiednio z ketokonazolem i ryfampicyną. Gdy ketokonazol był podawany w skojarzeniu z trabektedyną, stężenie trabektedyny w osoczu było większe o około 21% w przypadku C_max i o 66% w przypadku AUC, ale nie określono nowych zastrzeżeń dotyczących bezpieczeństwa stosowania. U pacjentów otrzymujących trabektedynę w skojarzeniu z silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. doustny ketokonazol, flukonazol, rytonawir, klarytromycyna lub aprepitant) wymagane jest prowadzenie ścisłej obserwacji objawów toksyczności i, jeśli możliwe, unikanie takiego skojarzonego podawania. Jeśli wymagane jest takie podawanie w skojarzeniu, należy odpowiednio dostosować dawkowanie w przypadku objawów toksyczności. Podawanie ryfampicyny w skojarzeniu z trabektedyną powodowało spadek stężenia trabektedyny w osoczu o ok. 22% w przypadku C_max i o 31% w przypadku AUC. Należy zatem, jeśli możliwe, unikać jednoczesnego stosowania trabektedyny i silnych leków indukujących CYP3A4 (np. ryfampicyny, fenobarbitalu, dziurawca). Konieczne jest unikanie spożycia alkoholu podczas leczenia trabektedyną, w związku z toksycznym działaniem tego produktu na wątrobę. Badania niekliniczne wykazały, że trabektedyna jest substratem dla P-gp. Jednoczesne podawanie inhibitorów P-gp, np. cyklosporyny lub werapamilu, może zmienić dystrybucję i/lub eliminację trabektedyny. Nie ustalono znaczenia takiej interakcji, np. toksyczności, dla OUN. W takich sytuacjach należy zachować ostrożność.

Brak wystarczających danych dotyczących stosowania produktu u kobiet w ciąży. Jednak ze znanego mechanizmu działania trabektedyny wynika, że lek stosowany u pacjentki w ciąży może powodować poważne wady wrodzone. Trabektedyna podawana ciężarnym szczurom przenikała przez łożysko. Trabektedyny nie należy stosować w okresie ciąży. Jeżeli ciąża wystąpi podczas leczenia, pacjentkę należy poinformować o potencjalnym zagrożeniu dla płodu i prowadzić ścisłą obserwację. Jeśli trabektedyna jest podawana pod koniec ciąży, noworodki należy objąć ścisłą obserwacją w zakresie potencjalnych działań niepożądanych. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną metodę antykoncepcji w trakcie i do 3 m-cy po okresie leczenia oraz natychmiast poinformować lekarza prowadzącego, jeśli dojdzie do zapłodnienia. Jeśli podczas leczenia nastąpi zajście w ciążę, należy rozważyć konsultacje genetyczne. Nie wiadomo, czy trabektedyna przenika do mleka ludzkiego. Przenikania trabektedyny do mleka nie badano na zwierzętach. Karmienie piersią jest przeciwwskazane podczas leczenia i 3 m-ce po jego zakończeniu. Mężczyźni zdolni do zapłodnienia muszą stosować skuteczną metodę antykoncepcji podczas leczenia oraz przez 5 m-cy po jego zakończeniu. Trabektedyna może powodować działania genotoksyczne. Pacjenci powinni zwrócić się o poradę w sprawie konserwacji jajeczek lub nasienia przed rozpoczęciem leczenia, w związku z możliwością nieodwracalnej bezpłodności spowodowanej produktem. Ponadto u pacjentów planujących potomstwo po zakończeniu leczenia wskazane są konsultacje genetyczne.

Działania niepożądane różnego stopnia można przewidywać u większości pacjentów leczonych trabektedyną (91% w monoterapii i 99,4% w terapii skojarzonej), a u mniej niż 1/3 pacjentów wystąpią poważne działania niepożądane 3. lub 4. stopnia (10% w monoterapii i 25% w terapii skojarzonej). Najczęstsze działania niepożądane, o różnym stopniu nasilenia, obejmowały neutropenię, nudności, wymioty, zwiększenie aktywności AspAT/AlAT, niedokrwistość, zmęczenie, trombocytopenię, jadłowstręt i biegunkę. Działania niepożądane zakończone zgonem nastąpiły u 1,9% i 0,6% pacjentów leczonych odpowiednio monoterapią i terapią skojarzoną. Często wynikały one z połączenia zdarzeń obejmujących pancytopenię, gorączkę neutropeniczną, czasami z posocznicą, udziałem wątroby, niewydolnością nerek, niewydolnością wielonarządową i rabdomiolizą. Zakażenia i zarażenia pasożytnicze: (bardzo często) zakażenie neutropeniczne; (często) posocznica; (niezbyt często) wstrząs septyczny. Zaburzenia krwi i układu chłonnego: (bardzo często) neutropenia, trombocytopenia, niedokrwistość, leukopenia; (często) gorączka neutropeniczna. Zaburzenia układu immunologicznego: (często) nadwrażliwość. Zaburzenia metabolizmu i odżywiania: (bardzo często) zmniejszone łaknienie; (często) odwodnienie, hipokaliemia. Zaburzenia psychiczne: (często) bezsenność. Zaburzenia układu nerwowego: (bardzo często) ból głowy; (często) zawroty głowy, zaburzenia smaku, obwodowa neuropatia czuciowa, omdlenia. Zaburzenia serca: (często) kołatanie serca, zaburzenie czynności lewej komory serca. Zaburzenia naczyń: (często) niedociśnienie, nagłe zaczerwienienie twarzy; (niezbyt często) zespół przesiąkania włośniczek. Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia: (bardzo często) duszność, kaszel; (często) zator płucny; (niezbyt często) obrzęk płuc. Zaburzenia żołądka i jelit: (bardzo często) ból brzucha, mdłości, wymioty, zaparcie, biegunka, zapalenie jamy ustnej; (często) niestrawność. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych: (bardzo często) zwiększenie aktywności AspAT/AlAT, zwiększona aktywność fosfatazy zasadowej we krwi, zwiększone stężenie bilirubiny we krwi; (często) zwiększenie aktywności γ-glutamylotransferazy; (rzadko) niewydolność wątroby. Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: (bardzo często) erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa; (często) wysypka, łysienie, nadmierna pigmentacja skóry. Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej: (bardzo często) bóle pleców, zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej we krwi; (często) ból stawów, ból mięśni; (niezbyt często) rozpad mięśni poprzecznie prążkowanych (rabdomioliza). Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania: (bardzo często) zmęczenie, gorączka, obrzęk, zapalenie błony śluzowej; (często) reakcje w miejscu podania; (niezbyt często) wynaczynienie, martwica tkanek miękkich. Badania diagnostyczne: (bardzo często) zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, zmniejszenie stężenia albuminy we krwi; (często) zmniejszenie mc. W grupie przyjmującej trabektedynę + PLD badania ET743-OVA-301 u pacjentów rasy innej niż biała (głównie pochodzenia azjatyckiego) częściej niż u pacjentów rasy białej występowały reakcje niepożądane stopnia 3. i 4. (96% vs 87%) i poważne reakcje niepożądane (44% vs 23% wszystkich stopni). Obserwowane różnice dotyczyły głównie neutropenii (93% vs 66%), niedokrwistości (37% vs 14%) i trombocytopenii (41% vs 19%). Niemniej występowanie powikłań klinicznych związanych z toksycznością hematologiczną, np. poważnych zakażeń lub krwawień albo powikłań prowadzących do zgonu lub przerwania terapii, było podobne w obu podgrupach. Neutropenia jest najpowszechniejszą formą toksyczności hematologicznej. Przebiegała zgodnie z przewidywalnym wzorem obejmującym gwałtowny początek i odwracalność z rzadko towarzyszącą gorączką lub zakażeniem. Nadir neutrofili następował po medianie 15 dni i ustępował w ciągu tygodnia. Analiza cykli u pacjentów leczonych monoterapią wykazała neutropenię 3. i 4. stopnia odpowiednio w około 19% i 8% cykli. W tej populacji gorączka neutropeniczna wystąpiła u 2% pacjentów i w < 1% cykli. Krwawienia towarzyszące trombocytopenii występowały u <1% pacjentów leczonych monoterapią. Analiza cykli przeprowadzona u tych pacjentów wykazała trombocytopenię 3. i 4. stopnia odpowiednio w 3% i w < 1% cykli. Niedokrwistość wystąpiła u 93% i 94% pacjentów leczonych odpowiednio monoterapią i terapią skojarzoną. U odpowiednio 46% i 35% pacjentów niedokrwistość była obecna w badaniu początkowym. Analiza cykli u pacjentów leczonych monoterapią wykazała niedokrwistość 3. i 4. stopnia odpowiednio w około 3% i w 1% cykli. Mediana czasu do osiągnięcia wartości maks. wynosiła 5 dni zarówno dla AspAT, jak i AlAT. Większość tych podwyższonych wartości zmniejszyła się do 1. stopnia lub ustąpiła do 14. lub 15. dnia 12. Analiza cykli u pacjentów leczonych monoterapią wykazała zwiększenie 3. stopnia w zakresie AspAT i AlAT odpowiednio w 12% i 20% cykli. Zwiększenie 4. stopnia w zakresie AspAT i AlAT nastąpiło odpowiednio w 1% i 2% cykli. Większość przypadków podwyższenia aminotransferaz w ciągu 15 dni uległa poprawie do 1. stopnia lub poziomu sprzed rozpoczęcia leczenia, a mniej niż 2% cykli wymagało do poprawy czasu dłuższego niż 25 dni. Wzrosty AlAT i AspAT nie występowały zgodnie ze wzorem kumulacji, lecz wykazywały tendencję do łagodzenia podwyższenia wraz z upływem czasu. Maksymalne stężenie bilirubiny występowało w ciągu ok. tyg. po rozpoczęciu i ustępowało w ciągu ok. 2 tyg. od rozpoczęcia leczenia. Badania czynnościowe wątroby przewidujące ostrą toksyczność wątroby (spełniającą kryterium Hy’s law) i kliniczne objawy ciężkiego uszkodzenia wątroby zdarzały się niezbyt często i wynosiły mniej niż 1% indywidualnych objawów podmiotowych i przedmiotowych, obejmując żółtaczkę, powiększenie wątroby lub ból wątroby. Śmiertelność związana z uszkodzeniem wątroby występowała u mniej niż 1% pacjentów w obu terapiach. Zgłaszano rzadkie przypadki niewydolności wątroby (w tym prowadzące do zgonu) u pacjentów z poważnymi chorobami zasadniczymi, leczonych trabektedyną, zarówno w badaniach klinicznych, jak i po wprowadzeniu leku do obrotu. Pewnymi potencjalnymi czynnikami ryzyka, które mogły przyczynić się do zwiększonej toksyczności trabektedyny, obserwowanej w tych przypadkach, było dawkowanie niezgodne z zalecanymi wytycznymi, potencjalne interakcje z CYP3A4 spowodowane dużą liczbą substratów współzawodniczących o CYP3A4 lub inhibitorów CYP3A4 albo brak profilaktycznego stosowania deksametazonu. Zespół przesiąkania włośniczek: Przypadki zespołu przesiąkania włośniczek zgłaszano podczas stosowania trabektedyny (w tym przypadki ze skutkiem śmiertelnym).

Istnieją ograniczone dane na temat skutków przedawkowania trabektedyny. Większość przewidywanych objawów toksyczności dotyczy przewodu pokarmowego, supresji szpiku kostnego i wątroby. Brak specjalnego antidotum w przypadku przedawkowania trabektedyny. W przypadku przedawkowania pacjenci powinni być pod ścisłą obserwacją i zgodnie z wymaganiem należy stosować objawowe leczenie wspomagające.

Trabektedyna wiąże się z małym rowkiem kwasu deoksyrybonukleinowego (DNA), zaginając helisę do dużego rowka. Takie wiązanie z DNA uwalnia kaskadę zdarzeń wpływających na szereg czynników transkrypcyjnych, białka wiążące DNA i ścieżki naprawy DNA, powodując zaburzenia cyklu komórkowego.

1 fiol. prosz. zawiera 0,25 mg lub 1 mg trabektedyny.