Farycymab

• Nadwrażliwość na farycymab lub którykolwiek ze składników pomocniczych
• Czynne zakażenie oka lub okolicy oka, lub podejrzenie takiego zakażenia
• Czynne zapalenie wnętrza gałki ocznej

Nie ma wystarczających danych dotyczących stosowania farycymabu u kobiet w ciąży i karmiących piersią. Lek nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów, ale po zabiegu wstrzyknięcia może wystąpić przejściowe pogorszenie widzenia. Brak danych o interakcjach z alkoholem. U osób starszych oraz z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby nie ma konieczności dostosowania dawki.

Nie ma wystarczających danych na temat bezpieczeństwa stosowania farycymabu u kobiet w ciąży.

Farycymab nie jest przeznaczony do stosowania u dzieci i młodzieży we wskazanych chorobach oczu.

Po wstrzyknięciu leku do oka może wystąpić przejściowe pogorszenie widzenia, dlatego przez pewien czas po zabiegu nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.

Farycymab jest przeciwciałem bispecyficznym, które blokuje dwa różne szlaki prowadzące do powstawania nieprawidłowych naczyń i przecieków w oku – Ang-2 oraz VEGF-A. Dzięki temu stabilizuje naczynia krwionośne, ogranicza stan zapalny i patologiczne procesy w siatkówce.

• Wysiękowa (neowaskularna) postać zwyrodnienia plamki związanego z wiekiem (nAMD)
• Zaburzenia widzenia spowodowane cukrzycowym obrzękiem plamki (DME)
• Zaburzenia widzenia związane z obrzękiem plamki wtórnym do niedrożności naczyń żylnych siatkówki (BRVO lub CRVO)

Najczęściej stosowana dawka farycymabu to 6 mg (0,05 ml roztworu) podawana we wstrzyknięciu do oka. Początkowo lek podaje się co 4 tygodnie, a następnie odstępy między dawkami mogą być wydłużane w zależności od odpowiedzi pacjenta na leczenie.

• Roztwór do wstrzykiwań do ciała szklistego (120 mg/ml): każda fiolka zawiera 28,8 mg farycymabu w 0,24 ml roztworu, a pojedyncza dawka wynosi 6 mg (0,05 ml roztworu).

Farycymab występuje wyłącznie jako lek do wstrzyknięć do oka, nie jest dostępny w innych postaciach ani w połączeniach z innymi substancjami czynnymi.

• Zaćma
• Krwotok spojówkowy
• Odłączenie ciała szklistego
• Wzrost ciśnienia wewnątrzgałkowego
• Męty w ciele szklistym
• Ból oka
• Przedarcie nabłonka barwnikowego siatkówki (szczególnie w nAMD)

Przedawkowanie polegające na podaniu zbyt dużej ilości roztworu może prowadzić do podwyższenia ciśnienia wewnątrz oka. W takiej sytuacji konieczna jest obserwacja pacjenta i, jeśli to potrzebne, wdrożenie odpowiedniego leczenia.